MOOI VERDRIET
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
18 September 2016 | Nederland, Hillegom
Het begint door te dringen.
Mijn voeten komen weer op de grond.
En niet alleen die van mij: van onze hele familie!
De eerste helft van september was geen droom. Het is waar gebeurd: Petra is er echt niet meer. Zoals we in de laatste dagen veel hebben gezegd: Petra is weggevlogen.
Als een vlinder!
Wat er rest is verdriet en mooie herinneringen: mooi verdriet!
De verwerking van dit mooi verdriet wordt makkelijker en verzacht doordat Petra wilde dat wij blijven proosten op het leven!
En bovenal verzacht dankzij de vele honderden lieve mensen die Petra een uniek afscheid hebben gegeven en de honderden reacties via de virtuele digitale wereld en de honderden brieven die in de brievenbus binnengleden.
Vrijdag de 9e september 2016, de uitvaart van mijn lieve zusje Petra, heeft bij iedereen een diepe indruk achtergelaten.
Ook op “De Giraf”, de school waar Petra 27 jaar les heeft gegeven. Daar was een afscheids-bijeenkomst georganiseerd voor alle kinderen en leerkrachten. Familie van Petra was erbij uitgenodigd. Ik was een van de “gelukkigen” om aanwezig te zijn bij het samenzijn van de onderbouw: het was aangrijpend!
Op een beeldende manier werd door twee docenten voorgelezen uit het boek “Derk Das blijft altijd bij ons”. Een boek waarin via simpele teksten de dood wordt uitgelegd en de ruim honderd kinderen waren muisstil. Het boek is een aanrader!
Aansluitend mochten enkele kinderen hun zelfgemaakte gedichten voordragen en bij de met kaarsen verlichte tafel met Petra’s foto erop, neerleggen. Wat kinderen van de onderbouw denken, schrijven en zeggen komt recht uit hun hart en ging ook recht door ons hart. We hielden het niet droog!
In de middag de uitvaart waarbij “De Hoeksteen” letterlijk tot aan de nok toe gevuld was met familie en vrienden. Zelfs op het balkon moesten enkele belangstellenden de hele dienst staan!
Zus Petra heeft een prachtig afscheid gehad en ze zal zelf nog verwonderd zijn over al de mensen die haar een laatste eer kwamen bewijzen. En zelfs ik wist niet dat Petra zoveel betekende en zich op zoveel fronten inzette. Zoals bijvoorbeeld voor de Voedselbank!
Nu, een week na het afscheid, komen er nog steeds reacties in de vorm van telefoontjes en post, vooral heel veel post, voorzien van de mooiste vlinderafbeeldingen.
Ons gezin likt de wonden. Het grote litteken zal voor altijd zichtbaar blijven! De nazorg voor elkaar is hard nodig en we prijzen ons gelukkig dat we goed met elkaar kunnen praten en de emoties zichtbaar mogen maken. Na twee maanden intense zorg, waarin we bijna elke dag bij elkaar waren en waar Petra’s bed in de woonkamer van JoseMarie en Frank stond, is er nu een gevoel van leegte. Gek, jammer dat deze tijd van samenzijn voorbij is. Dit gevoel komt diep van binnen en is de rijkdom van een hechte liefdevolle familie. Mooi verdriet!
Liefs,
Ronald
Mijn voeten komen weer op de grond.
En niet alleen die van mij: van onze hele familie!
De eerste helft van september was geen droom. Het is waar gebeurd: Petra is er echt niet meer. Zoals we in de laatste dagen veel hebben gezegd: Petra is weggevlogen.
Als een vlinder!
Wat er rest is verdriet en mooie herinneringen: mooi verdriet!
De verwerking van dit mooi verdriet wordt makkelijker en verzacht doordat Petra wilde dat wij blijven proosten op het leven!
En bovenal verzacht dankzij de vele honderden lieve mensen die Petra een uniek afscheid hebben gegeven en de honderden reacties via de virtuele digitale wereld en de honderden brieven die in de brievenbus binnengleden.
Vrijdag de 9e september 2016, de uitvaart van mijn lieve zusje Petra, heeft bij iedereen een diepe indruk achtergelaten.
Ook op “De Giraf”, de school waar Petra 27 jaar les heeft gegeven. Daar was een afscheids-bijeenkomst georganiseerd voor alle kinderen en leerkrachten. Familie van Petra was erbij uitgenodigd. Ik was een van de “gelukkigen” om aanwezig te zijn bij het samenzijn van de onderbouw: het was aangrijpend!
Op een beeldende manier werd door twee docenten voorgelezen uit het boek “Derk Das blijft altijd bij ons”. Een boek waarin via simpele teksten de dood wordt uitgelegd en de ruim honderd kinderen waren muisstil. Het boek is een aanrader!
Aansluitend mochten enkele kinderen hun zelfgemaakte gedichten voordragen en bij de met kaarsen verlichte tafel met Petra’s foto erop, neerleggen. Wat kinderen van de onderbouw denken, schrijven en zeggen komt recht uit hun hart en ging ook recht door ons hart. We hielden het niet droog!
In de middag de uitvaart waarbij “De Hoeksteen” letterlijk tot aan de nok toe gevuld was met familie en vrienden. Zelfs op het balkon moesten enkele belangstellenden de hele dienst staan!
Zus Petra heeft een prachtig afscheid gehad en ze zal zelf nog verwonderd zijn over al de mensen die haar een laatste eer kwamen bewijzen. En zelfs ik wist niet dat Petra zoveel betekende en zich op zoveel fronten inzette. Zoals bijvoorbeeld voor de Voedselbank!
Nu, een week na het afscheid, komen er nog steeds reacties in de vorm van telefoontjes en post, vooral heel veel post, voorzien van de mooiste vlinderafbeeldingen.
Ons gezin likt de wonden. Het grote litteken zal voor altijd zichtbaar blijven! De nazorg voor elkaar is hard nodig en we prijzen ons gelukkig dat we goed met elkaar kunnen praten en de emoties zichtbaar mogen maken. Na twee maanden intense zorg, waarin we bijna elke dag bij elkaar waren en waar Petra’s bed in de woonkamer van JoseMarie en Frank stond, is er nu een gevoel van leegte. Gek, jammer dat deze tijd van samenzijn voorbij is. Dit gevoel komt diep van binnen en is de rijkdom van een hechte liefdevolle familie. Mooi verdriet!
Liefs,
Ronald
-
18 September 2016 - 09:00
Marjolijn Bakhuis:
Wat een verdriet, mooie herinneringen en wat een mooi afscheid van julie Petra. Het leven is als een verdronken vlinder!! Veel liefs Mar xxx -
18 September 2016 - 10:00
Igor:
Mooi Ronald. Fijn dat je zoveel steun hebt aan elkaar in de familie en anderen. Sterkte en Warme groet, Igor -
18 September 2016 - 10:18
José Kunst:
Met tranen in mijn ogen gelezen. Heel mooi verwoord Ronald. Heel veel sterkte. En inderdaad de herinnering blijft. Dikke kus. -
18 September 2016 - 10:39
Brigitte:
Wat lief! -
18 September 2016 - 15:40
Gita:
Klinkt zeker als een mooi en goed stukje verwerking door jullie. Veel liefs en sterkte nog ! -
18 September 2016 - 16:04
Oom Harry:
Een mooie gedachte, Ronald, dat het verdriet jullie dichterbij brengt elkaar als familie. Doet me een beetje denken aan een "traditionele funeral" in Zambia. Hoe familie en vrienden dag en nacht bij elkaar zijn en de overledene niet alleen laten. Zij bidden en zingen samen en de mannen drinken ook local beer en lutuku sterke drank. Allen samen begeleiden zij de overledene en zij putten kracht uit het innige samenzijn. Sterkte nog de komende dagen, dat je nog dichtbij Mama Mia bent en je naaste familie. Oom Harry -
18 September 2016 - 21:56
Ed Kenter:
Indrukwekkend, al deze herdenkingen. Mooi verwoord.
Proost op het leven bij dit verdriet samen met je familie. -
19 September 2016 - 11:34
Emilie:
Lieve Ronald, wat heb je het mooi geschreven en wat een verdriet voor jullie allemaal! We wensen jouw hele familie heel veel moed en sterkte om dit verlies te verwerken. Ook in Zambia zal ze dicht bij je zijn, liefs, Emilie en Rutger -
19 September 2016 - 15:17
Greet Algera:
Dank Ronald, dat we op deze manier mee mogen leven met de uitvaart van je zusje.
Indrukwekkend mooi, je woorden en de foto's.
Oom Harry schrijft over de gelijkenis met het sterven en begraven worden in Zambia.
Jij zult dat zeker herkennen. Hoop dat ook jij en je familie troost mogen vinden in het innige familie gevoel, dat spreekt uit je verhalen en de zorg om Petra.
" Truly, it is in the darkness that one finds the light.
So when we are in the sorrow, then this light is nearest of all of us".
Met dank aan Meister Eckhart ( en oom Harry).
Ook namens Jan, Greet
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
