LUCHTIGER VERHAAL.
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
07 Juni 2010 | Zambia, Solwezi
Het is de hoop van Dorine en Peter om na mijn verhalen over begrafenissen en ziek zijn nu maar weer een keer een luchtiger verhaal op mijn weblog te mogen schrijven. Welnu, dat is dan ook het geval. Net terug van een tripje op en neer naar Kasempa. Vandaag hebben we twee kinderen superblij gemaakt. Ik weet het Antje en Dorine, jullie krijgen zo tranen in je ogen: jullie zijn hier geweest en kennen de omstandigheden waaronder ze leven. Chapola heeft eindelijk een rolstoel en Michael zijn mobiliteit door een handgedreven invalidewagen.
Wie zijn dan “we”? Samen met twee leden van de H.D.A. (Holland Disabled Association) ben ik met ons bakkie naar Kasempa gereden om daar deze twee gehandicapte kinderen blij te maken met vervoer. En niet alleen de kinderen, maar ook hun beide oma’s die ze verzorgen. Zeker Chapola’s oma stond echt werkelijk te juichen en te klappen: aandoenlijk en ook ik hou mijn ogen dan niet droog.
De achtergrond van deze dag?
Drie jaar geleden hadden John en Antje al gerapporteerd dat een rolstoel voor Chapola geen luxe zou zijn, omdat zijn verzorgers moeite zouden gaan krijgen om hem steeds te tillen. Chapola is een jongen van negen jaar en hij is verlamd en spastisch geboren. Het enige wat hij kon doen was kruipen en geluidjes maken. Hij kan wel begrijpen wat er tegen hem gezegd wordt, maar hij kan niet praten en heeft totaal geen controle over zijn ledematen. Chapola woont zes kilometer buiten Kasempa in een zeer arme omgeving. Zijn vader heeft het gezin verlaten (een gehandicapt kind wordt als een grote nederlaag gezien) en zijn moeder werkt op het veld om wat groenten te verbouwen. Haar moeder heeft de dagelijkse zorg voor het kleinkind. Twee maanden geleden, tijdens het bezoek van John Vink (bestuur Stichting “Op Eigen Benen”), bezochten we samen met een delegatie van het HDA-bestuur het dorpje waar Chapola woont en het bestuur beloofde snel een rolstoel te regelen.
Tijdens diezelfde trip bezochten we ook Michael, zeg maar een soort geadopteerde zoon sinds een jaar of vier. Michael is inmiddels zestien en het is zijn vrienden te veel gevraagd om hem iedere dag naar school te duwen in zijn rolstoel. Om Michael self-supporting te maken beloofde het bestuur van HDA hem een handgedreven invalidewagentje.
Bij terugkomst in Solwezi ging het bestuur aan het regelwerk en zodoende kon gisteren de belofte worden ingelost. Transport is dan altijd een “handicap”. Kasempa ligt 180 kilometer van Solwezi en de dorpjes waar Michael en Chapola wonen zijn nog weer kilometers verder de bush in. Hoe kom je daar? Dan spring ik bij. Ons bakkie is dan een simpel transportmiddel en samen met twee bestuursleden op de voorbank rij ik dan even op en neer. Zo maak ik mezelf ook weer nuttig voor de gemeenschap en dragen we ook ons steentje bij aan het geluk van de minderbedeelden.
En dat gevoel van geluk bereikt hoogtepunten wanneer je de blijdschap en brede lach van Chapola en Michael ziet. Het geluk dat jezelf gezond bent en het geluk dat je iets bijdraagt aan het geluk van anderen! Zoals de pay-off onder onze Emails altijd luidt: "The welfare of a human depends on his fellowmen"
John Vink is voor de Stichting “Op Eigen Benen” Zambia druk in de weer om geld in te zamelen voor het project “Internaat voor gehandipte kinderen in Kasempa”. Wie weet is Michael de eerste leerling op dit internaat? Dank voor uw aandacht! www.eigenbenen.nl
Love and care,
Ronald
PS: Dorine en Peter, is het luchtig genoeg? Ik weet in ieder geval zeker dat het bij jullie kriebelt om spoedig weer naar ons toe te komen!
Wie zijn dan “we”? Samen met twee leden van de H.D.A. (Holland Disabled Association) ben ik met ons bakkie naar Kasempa gereden om daar deze twee gehandicapte kinderen blij te maken met vervoer. En niet alleen de kinderen, maar ook hun beide oma’s die ze verzorgen. Zeker Chapola’s oma stond echt werkelijk te juichen en te klappen: aandoenlijk en ook ik hou mijn ogen dan niet droog.
De achtergrond van deze dag?
Drie jaar geleden hadden John en Antje al gerapporteerd dat een rolstoel voor Chapola geen luxe zou zijn, omdat zijn verzorgers moeite zouden gaan krijgen om hem steeds te tillen. Chapola is een jongen van negen jaar en hij is verlamd en spastisch geboren. Het enige wat hij kon doen was kruipen en geluidjes maken. Hij kan wel begrijpen wat er tegen hem gezegd wordt, maar hij kan niet praten en heeft totaal geen controle over zijn ledematen. Chapola woont zes kilometer buiten Kasempa in een zeer arme omgeving. Zijn vader heeft het gezin verlaten (een gehandicapt kind wordt als een grote nederlaag gezien) en zijn moeder werkt op het veld om wat groenten te verbouwen. Haar moeder heeft de dagelijkse zorg voor het kleinkind. Twee maanden geleden, tijdens het bezoek van John Vink (bestuur Stichting “Op Eigen Benen”), bezochten we samen met een delegatie van het HDA-bestuur het dorpje waar Chapola woont en het bestuur beloofde snel een rolstoel te regelen.
Tijdens diezelfde trip bezochten we ook Michael, zeg maar een soort geadopteerde zoon sinds een jaar of vier. Michael is inmiddels zestien en het is zijn vrienden te veel gevraagd om hem iedere dag naar school te duwen in zijn rolstoel. Om Michael self-supporting te maken beloofde het bestuur van HDA hem een handgedreven invalidewagentje.
Bij terugkomst in Solwezi ging het bestuur aan het regelwerk en zodoende kon gisteren de belofte worden ingelost. Transport is dan altijd een “handicap”. Kasempa ligt 180 kilometer van Solwezi en de dorpjes waar Michael en Chapola wonen zijn nog weer kilometers verder de bush in. Hoe kom je daar? Dan spring ik bij. Ons bakkie is dan een simpel transportmiddel en samen met twee bestuursleden op de voorbank rij ik dan even op en neer. Zo maak ik mezelf ook weer nuttig voor de gemeenschap en dragen we ook ons steentje bij aan het geluk van de minderbedeelden.
En dat gevoel van geluk bereikt hoogtepunten wanneer je de blijdschap en brede lach van Chapola en Michael ziet. Het geluk dat jezelf gezond bent en het geluk dat je iets bijdraagt aan het geluk van anderen! Zoals de pay-off onder onze Emails altijd luidt: "The welfare of a human depends on his fellowmen"
John Vink is voor de Stichting “Op Eigen Benen” Zambia druk in de weer om geld in te zamelen voor het project “Internaat voor gehandipte kinderen in Kasempa”. Wie weet is Michael de eerste leerling op dit internaat? Dank voor uw aandacht! www.eigenbenen.nl
Love and care,
Ronald
PS: Dorine en Peter, is het luchtig genoeg? Ik weet in ieder geval zeker dat het bij jullie kriebelt om spoedig weer naar ons toe te komen!
-
08 Juni 2010 - 13:04
Jose:
Hoi Ronald,
Het blijft leuk om te lezen wat je daar allemaal doet. Echt super! Blij dat het goed met je gaat...
Groetjes uit Zwolle
Jose -
08 Juni 2010 - 17:51
Christine En Peter:
Een heerlijk verhaal! Super! -
08 Juni 2010 - 18:49
Jose :
Even nog wat smeerolie erbij. Zo soepel liep hij nu ook weer niet, maar toch onwijs blije gezichten. Weer een dankbaar verhaal. Groeten uit het regenachtige Heemstede maar wel 21 graden. -
09 Juni 2010 - 14:12
John En Antje:
Goede actie! Bedank de mensen van HDA ook namens ons. Chapola herinneren wij ons goed. Hij zat op een prachtige oranje doek en had zeker hulp nodig. Michael is al weer verder en maakt stappen naar meer onafhankelijkheid.Bedankt ook weer voor dit verslag. Liefs van ons -
11 Juni 2010 - 06:10
Igor:
Fijn dat je ook aan deze mede-menselijke zaken ook aandacht blijven schenken! Ga door! -
12 Juni 2010 - 11:49
Mia:
steeds geniet ik van de verhalen en dat je vooruit gang boekt fijn ,maar je doet het niet alleen,er zijn velen die er aan bijdragen. ga door liefs -
14 Juni 2010 - 17:13
Dorine En Peter:
lieve Ronald,
Tja, Zambia zit in ons hart om verschillende redenen dat weet je! Michael is er een van en dat het kriebelt om te komen, dat doet het sinds we de laatste keer er waren. Hopelijk volgend jaar en dank voor je lieve support aan de mensen daar
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
