God straft “meteen”.....
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
07 Mei 2010 | Zambia, Solwezi
Zowel in als buiten de gelovige kringen is het een veel gebruikte uitspraak: ook bij ons thuis in Nederland, maar zelfs hier in Zambia, en dan uiteraard in de Engelse taal. En nu was ik aan de beurt om het spreekwoord waarheid te maken.........alleen was het niet meteen: God wachtte het juiste moment af!
Vorige week zondag hadden we bij ons thuis een verjaarsfeestje georganiseerd voor ons bevriende Duitse echtpaar Nils en Gisela: een jong stel dat hier voor de Duitse ontwikkelings organisatie. Onder de genodigden waren ook een aantal Duitse vrijwilligers. Twee van hen kenden we al wat langer, hoewel bij het vertrek door een van hen bekend werd gemaakt dat hij terug gaat naar Duitsland omdat hij bang is malaria te krijgen. Uiteraard gingen Nils en ik er op in door hem te zeggen dat malaria niets voorstelt, zeker niet wanneer je er op tijd bij bent. Ik gooide nog een beetje kolen op het vuur door te zeggen dat ik het al twee keer had gehad en niet eens gemerkt omdat ik bij de eerste erge hoofdpijn en zweet pillen ging slikken. God moet toen al iets gedacht hebben..........ik moest de volgende dag wat hoesten, tuurlijk, we hadden gedronken, gerookt en het gras begon in de vroege avond vochtig op te trekken. Niets aan de hand, toch?
Vorige vrijdag met John en ome Harry naar Lusaka voor een feestelijke Koninginnedag. Vers gekaakte haring door een Voorhoutse visboer en uiteraard veel Oranjebitter! Teveel voor Ronald. De volgende ochtend beetje kater, John naar de luchthaven gebracht voor zijn vlucht terug naar Lia en ‘savonds was rillerig en moe. Vanzelfsprekend!
Zondagochtend met Oom Harry naar de kerkdienst van de Franciscanen orde. De rillerigheid werd heviger, peentjes zwetend zat ik op de bank en op een gegeven moment begon de Bolero (John!!) in mijn hoofd af te spelen..........zachtjes, iets meer volume, nog iets meer............ Tot de communie-uitreiking, toen bereikte de Bolero haar hoogtepunt en bij een hoestbui zette God het volume op maximaal en teruglopend naar mijn plek viel ik bijna op de natuurstenenvloer: gelukkig gaf de zijkant van een kerkbank voldoende support en bereikte ik mijn bank. Het hele lichaam trillen.......de zes broeders op de bank moeten gedacht hebben dat ik aan een ernstige soort van Parkinson lijdt.
Gelukkig was de dienst snel afgelopen en zocht ik buiten een plekje in de zon. Dat voelde beter. Daarna kop thee maar het geluk was voor even. Poeff.....daar was de man met de hamer en oom Harry zag het meteen en zei dat we direct langs het naastgelegen ziekenhuis zouden gaan. Geen verkeerde beslissing, want de dienstdoende dokter stelde via de bloedtest snel vast dat ik malaria heb: een resistente nog wel! Nadat ze ook de oorzaak van het hoesten uitzochten werd angina vastgesteld: gezellige combinatie! Simpel werd besloten om mij voor een paar dagen op te nemen, want reizen is gewoon uitgesloten. Op bed gelegen zou doc wel even een infuus zetten...........6 prikken waren nodig omdat het verziekte bloed ervoor zorgde dat de bloedvaten steeds instorten. Voor mij een nieuwtje, maar misschien kunnen Nederlandse verpleegkundigen dit bevestigen??
Toen werd het uiteraard ook tijd om Brenda in te lichten. In shock uiteraard! En er moest worden besloten om Oom Harry naar de luchthaven te laten gaan om ons “nichtje” Jeanine op te halen. Zij komt twee maanden bij ons wonen en helpen. Brenda belde wel tien keer om bevestigd te krijgen dat het wel goed zou komen. Lieve vrienden uit Kafue/Lusaka kwamen langs en konden Brenda gerust stellen. In de nacht werd het de lieverd toch te onrustig en besloot om de volgende ochtend op de bus te springen. In de vroege ochtend nam ze toch ook de verdrietige Viola mee en zo werd ik in late maandagmiddag verrast door het bezoek van Brenda en Viola. Daar knapte ik meteen van op. Dinsdagmorgen namen we zelf ontslag om thuis verder uit te zieken. Viola samen met Jeanine met de bus terug naar huis. Oom Harry met zijn auto en een geregelde chauffeur terug naar Kitwe en deze zieke met z’n vrouw met het vliegtuig. Geweldig om voor het eerst laag over ons huis te vliegen. Zo is er toch nog een geluk bij een ongeluk!
Nu is het zes ziekdagen verder en voel ik me wel wat beter, maar de energie is nog totaal uit mijn lijf geslagen. Rust, rust, rust, rust...................het komt goed! Maar ik zal nooit meer synisch doen tegen iemand die uit angst voor ziektes dit continent verlaat. Ik ben genoeg gestraft!
Lieve mensen: een gezellig weekend met een zondag waarin onze gedachten extra uitgaan naar onze schatten van moeders die ervoor gezorgd hebben dat we zijn wie we zijn! Mama Mia, u bent een kanjer!!! Dikke knuffels!
PS: het toeval wil dat toen ik 14 jaar geleden voor het eerst in Zambia kwam, Oom Harry voor een operatie in Jo'burg was en ik een week in het seminarie verbleef, en in de kerk van datzelfde seminarie werd ik afgestraft!
Vorige week zondag hadden we bij ons thuis een verjaarsfeestje georganiseerd voor ons bevriende Duitse echtpaar Nils en Gisela: een jong stel dat hier voor de Duitse ontwikkelings organisatie. Onder de genodigden waren ook een aantal Duitse vrijwilligers. Twee van hen kenden we al wat langer, hoewel bij het vertrek door een van hen bekend werd gemaakt dat hij terug gaat naar Duitsland omdat hij bang is malaria te krijgen. Uiteraard gingen Nils en ik er op in door hem te zeggen dat malaria niets voorstelt, zeker niet wanneer je er op tijd bij bent. Ik gooide nog een beetje kolen op het vuur door te zeggen dat ik het al twee keer had gehad en niet eens gemerkt omdat ik bij de eerste erge hoofdpijn en zweet pillen ging slikken. God moet toen al iets gedacht hebben..........ik moest de volgende dag wat hoesten, tuurlijk, we hadden gedronken, gerookt en het gras begon in de vroege avond vochtig op te trekken. Niets aan de hand, toch?
Vorige vrijdag met John en ome Harry naar Lusaka voor een feestelijke Koninginnedag. Vers gekaakte haring door een Voorhoutse visboer en uiteraard veel Oranjebitter! Teveel voor Ronald. De volgende ochtend beetje kater, John naar de luchthaven gebracht voor zijn vlucht terug naar Lia en ‘savonds was rillerig en moe. Vanzelfsprekend!
Zondagochtend met Oom Harry naar de kerkdienst van de Franciscanen orde. De rillerigheid werd heviger, peentjes zwetend zat ik op de bank en op een gegeven moment begon de Bolero (John!!) in mijn hoofd af te spelen..........zachtjes, iets meer volume, nog iets meer............ Tot de communie-uitreiking, toen bereikte de Bolero haar hoogtepunt en bij een hoestbui zette God het volume op maximaal en teruglopend naar mijn plek viel ik bijna op de natuurstenenvloer: gelukkig gaf de zijkant van een kerkbank voldoende support en bereikte ik mijn bank. Het hele lichaam trillen.......de zes broeders op de bank moeten gedacht hebben dat ik aan een ernstige soort van Parkinson lijdt.
Gelukkig was de dienst snel afgelopen en zocht ik buiten een plekje in de zon. Dat voelde beter. Daarna kop thee maar het geluk was voor even. Poeff.....daar was de man met de hamer en oom Harry zag het meteen en zei dat we direct langs het naastgelegen ziekenhuis zouden gaan. Geen verkeerde beslissing, want de dienstdoende dokter stelde via de bloedtest snel vast dat ik malaria heb: een resistente nog wel! Nadat ze ook de oorzaak van het hoesten uitzochten werd angina vastgesteld: gezellige combinatie! Simpel werd besloten om mij voor een paar dagen op te nemen, want reizen is gewoon uitgesloten. Op bed gelegen zou doc wel even een infuus zetten...........6 prikken waren nodig omdat het verziekte bloed ervoor zorgde dat de bloedvaten steeds instorten. Voor mij een nieuwtje, maar misschien kunnen Nederlandse verpleegkundigen dit bevestigen??
Toen werd het uiteraard ook tijd om Brenda in te lichten. In shock uiteraard! En er moest worden besloten om Oom Harry naar de luchthaven te laten gaan om ons “nichtje” Jeanine op te halen. Zij komt twee maanden bij ons wonen en helpen. Brenda belde wel tien keer om bevestigd te krijgen dat het wel goed zou komen. Lieve vrienden uit Kafue/Lusaka kwamen langs en konden Brenda gerust stellen. In de nacht werd het de lieverd toch te onrustig en besloot om de volgende ochtend op de bus te springen. In de vroege ochtend nam ze toch ook de verdrietige Viola mee en zo werd ik in late maandagmiddag verrast door het bezoek van Brenda en Viola. Daar knapte ik meteen van op. Dinsdagmorgen namen we zelf ontslag om thuis verder uit te zieken. Viola samen met Jeanine met de bus terug naar huis. Oom Harry met zijn auto en een geregelde chauffeur terug naar Kitwe en deze zieke met z’n vrouw met het vliegtuig. Geweldig om voor het eerst laag over ons huis te vliegen. Zo is er toch nog een geluk bij een ongeluk!
Nu is het zes ziekdagen verder en voel ik me wel wat beter, maar de energie is nog totaal uit mijn lijf geslagen. Rust, rust, rust, rust...................het komt goed! Maar ik zal nooit meer synisch doen tegen iemand die uit angst voor ziektes dit continent verlaat. Ik ben genoeg gestraft!
Lieve mensen: een gezellig weekend met een zondag waarin onze gedachten extra uitgaan naar onze schatten van moeders die ervoor gezorgd hebben dat we zijn wie we zijn! Mama Mia, u bent een kanjer!!! Dikke knuffels!
PS: het toeval wil dat toen ik 14 jaar geleden voor het eerst in Zambia kwam, Oom Harry voor een operatie in Jo'burg was en ik een week in het seminarie verbleef, en in de kerk van datzelfde seminarie werd ik afgestraft!
-
08 Mei 2010 - 03:47
John En Antje:
lieve Ronald, veel sterkte met opknappen van deze malaria. we mailen binnenkort of skypen om bij te praten.Inderdaad rustig aan en aan je weerstand werken! liefs van ons -
08 Mei 2010 - 06:54
Jan L Te V:
Hallo Ronald, Een geluk bij een ongeluk dat je "in de tropen" malaria krijgt en niet in Nederland. Daar weten ze tenminste meteen wat te doen en ben je met een paar dagen weer op de been.
Hou je haaks en een snel herstel toegewenst.
Jan, Patricia en kids -
08 Mei 2010 - 09:31
Mia:
ik was al op de hoogte van alle narigheid,aan je stem te horen ,moet je nog veel rusten..
dat is voor jou niet makkelijk, maar denk aan je zelf,en omgeving.
Gods zegen ,liefs mama -
08 Mei 2010 - 11:13
Ome Jos/tante Mien:
Het is wel even schrikken van zo'n verhaal.Gelukkig was medische hulp goed en vlak in de buurt. Het zal wel even duren voor Ronald alle energie weer terug heeft; dat hoor je altijd na een stevige malaria aanval. God strafte meteen....; nu maar goed bidden, dan knapt hij Ronald vast snel weer op.
Heel veel beterschap en hartelijke groeten,
Ome Jos en tande Mien uit Bennekom. -
08 Mei 2010 - 12:04
Trudy:
Ha Ronald,
van harte beterschap van ons allemaal en liefs voor Brenda,
groet;
Trudy en fans -
08 Mei 2010 - 17:09
Hans & Marielle:
Tja, wat moet je hierop schrijven. Blijf vooral voorzichtig! Denk aan dat wat je gedreven heeft om zover te komen. Slechts jouw eigen "ik" (lichaam) moet het volmaken. Jouw bijdrage is voor anderen weer onmisbaar. Voor jullie allen veel wijsheid!
kus Hans & Marielle -
09 Mei 2010 - 10:18
Corry En Kees:
Wat een spannend verhaal en wat een fraaie demonstratie van een oude theologische volkswijsheid! Doe het voorlopig rustig aan en denk dankbaar terug aan al die goede zorgen.
Ingestorte bloedvaten waren ook voor Corry nieuw. -
09 Mei 2010 - 13:07
Guus En Laura:
spijtig te horen dat je tegenslag krijgt; we hopen dat je er snel weer bovenop bent -
09 Mei 2010 - 13:49
Dorine En Peter:
Lieve Ronald,
Wat een verhaal weer. Gelukkig is er snel en goed gehandeld zodat het snel onder controle is en je weer kunt gaan aansterken. Sterk ben je ook wel dus het lichaam kan een klap opvangen.
Beterschap en neem er de tijd voor dus doe rustig aan.
Liefs, Dorine en Peter
PS Leuk om een berichtje van Jan Patricia en de jongens te zien staan -
09 Mei 2010 - 20:04
Broertje:
Hé grote broer. Toch allemaal net zo kwetsbaar, nietwaar? Weer een leermoment erbij! Fijn dat het weer stukken beter gaat. Beterschap en groet, Jacques en fam. -
10 Mei 2010 - 12:08
Brigitte:
jeetje, wat een schrik! de laatste keer, bij terugkeer uit Uganda, was het met mij ook helemaal mis. gelukkig na twee weken weer helemaal 'de oude'!
kijk maar goed uit. -
10 Mei 2010 - 12:15
Christine En Peter:
Lieve Ronald,
Beterschap! Maar dat gaat wel lukken. Je hebt gelijk dat je niet bang hoeft te zijn voor Malaria maar wel moet blijven opletten. Rachel heeft zelfs Malaria gekregen terwijl ze er pillen tegen nam! Tot 2x toe. Maar is er inderdaad door snel en accuraat Afrikaanse verpleging beide keren weer goed bovenop gekomen.
Binnenkort zoek ik je weer op op skype, liefs
Peter en Christine -
10 Mei 2010 - 13:19
Ronald:
lieve mensen, allemaal dank voor de harten onder de riem! Fijn te weten dat zovelen aan mij/ons denken! Het gaat al beter......80%....
XX -
11 Mei 2010 - 10:12
Mirko:
Hoi Ronald,
Ik lees hier samen met mijn zoontje Mauricio je laatste bericht!
Sterkte! En beterschap!
-
11 Mei 2010 - 19:34
Jose Tromp:
Jeetje, ik lees nu je horror story pas . Wat zal jij je ZIEK gevoeld hebben zeg. Ik weet nog dat we in ons laatste telefoongesprek spraken over de kans dat jij het zou kunnen krijgen.
Enne.....God heeft je niet gestraft, maar mee geholpen om weer goed op te knappen. Zo zit dat toch met God,?
liefs en een knuffel van mij. -
16 Mei 2010 - 09:50
Igor:
He BaRon, hoe gaat ie nu? Ben je weer boven Jan? Lek boven? Aan de beterende hand? I hope so... en dat zal ook wel. Want met slechte mensen gaat het altijd goed ;-)
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
