Kasempa Projects (bezoek 4)
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
22 Oktober 2006 | Zambia, Solwezi
Deze week bezoek ik samen met Peter en Dorine het dorp Kasempa. Daar doen onze vrienden John en Antje een survey (vooronderzoek) voor een mogelijk project met de groep invaliden. Kasempa is ook de woonplaats van de invalide weeskinderen Michael en Sophia. Sophia ligt inmiddels via onze bemiddeling in het Italian Hospital te wachten op een operatie aan haar misvormde beentjes. Michael is vanwege zijn incontinentie nog bij zijn grootmoeder. Hij moet wachten tot 16 november (de verjaardag van Dion!). Dan komt flying doctor Jellis naar het ziekenhuis in Kasempa om de mogelijke operaties te bespreken. Ook dan zal ik jullie op de hoogte houden over de voortgang.
Dinsdag is de reisdag. De afstand naar Kasempa is maar 200 kilometer; de busreis is vermoeiender dan de 600 kilometer naar Lusaka. Dat komt omdat het busje niet op tijd rijdt, maar wacht tot die vol is. Onderweg wordt voor iedereen die langs de weg staat te wachten gestopt. Je zit totaal ingeklemd tussen zakken cement, gedroogde vis, kartonnen dozen en plastic bakken. Echt alles gaat mee. Tot en met golfplaten en een stel buitenbanden die met rubbers op het dak worden vastgesjord. Halverwege de rit een harde knal. De verdroogde rubbers begeven het en de dakplaten en banden krijgen op topsnelheid een vrije vlucht. Stoppen, terug en al het spul over een grote afstand verzamelen en opnieuw vastbinden op het dak!
Woensdag is de projectdag. We starten met een evaluatie-vergadering met het bestuur van de invalidenbond, aangevuld met belanghebbenden van de overheid, zoals de social welfare officer, community development officer, district planner en de district administrator (rechterhand van District Commisioner). Het bezoek van Antje en John heeft diepe indruk gemaakt: zowel bij de invaliden als bij de overheid en niet te vergeten bij henzelf! Er wordt positief gediscussieerd over de bevindingen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Het bestuur geeft toe dat het in het afgelopen jaar een té afwachtende houding heeft gehad. Als we er wat langer over praten en proberen in hun huid te kruipen is dat ook niet vreemd. Er is nooit enige hulp geweest, dus deze hulp is alsof ze dromen. Het is nog geen realiteit. Het bestuur beloofd om nauw samen te werken met de overheid om zodoende nog dit jaar een goed projectplan neer te leggen. Tesamen met het rapport van John en Antje moet dat wat moois opleveren: in ieder geval iets met structuur!
'sMiddags gaan we weer bij Michael langs. U weet wel: die jongen van negen die kruipend door het leven gaat en in afwachting is van een operatie aan zijn urinewegen zodat hij zindelijk kan worden. Dát is de reden dat hij niet via de Cheshire Zusters en het Liliane Fonds in het circuit van het Italian Hospital kan komen. Wat zou dat mooi zijn, om die jongen over een aantal jaren met krukken te zien lopen. Zoals ik het nu zie, zou dat de grootste winst zijn van alle projecten. Kijk's in zijn ogen……..schitterend! Echt waar, ook Dorine en Peter kunnen het niet omschrijven en willen het liefste Michael in hun bagage stoppen en mee naar huis nemen. Zo'n wijs ventje. Als ik via de vertaalster aan zijn grootmoeder vertel dat Michael 16 november in het ziekenhuis wordt verwacht voor een tweede inspectie van dokter Jellis, wordt zij een beetje boos. Ik begrijp van de taal niet veel (of niets) en denk dat zij het allemaal maar een circus vindt. En het is misschien ook wel zo: als ik om me heen kijk zie ik vier blanken en misschien wel vijftig kinderen om Michael heen. Er worden balonnen en bellenblazers uitgedeeld. De kinderen hebben de grootste lol. Misschien wel het mooiste moment uit hun nog jonge leven. Het is écht circus!
Ik heb het mis: niet té snel oordelen, Ronald! Oma vindt de datum verkeerd gekozen, want het is het begin van de regentijd en dan moet zij de akker klaarmaken. Zij heeft dan geen tijd om naar een ziekenhuis te gaan. Het geeft de prioriteiten aan in de wereld. Ik leg oma uit dat zij niet naar het ziekenhuis hoeft te gaan en dat ik het doe. Absoluut zeker weten dat ik op de verjaardag van mijn zoon Dion naar Kasempa afreis. Zo krijgt die dag een dubbele betekenis!
Ik kan nog veel meer schrijven, want wat hebben we veel meegemaakt. Peter en Dorine weten nu wat het échte Afrika is en zij willen hun ervaringen maar wat graag delen met anderen. Nu liggen zij aan de rivier, onder het toeziend oog van tientallen kinderen uit de buurt, en ik ga ze straks vergezellen. Morgen met de bus richting Kapiri Mposhi waar we dinsdag de trein nemen naar Dar-Es-Salaam. De berichten op de site zullen dan ook twee weken geen voortgang van projecten van "Eigen Benen" vertellen, maar pure vakantiegevoelens!
Zondag 5 november komen Brenda en ik weer terug in Solwezi. Dan is ook Oom Harry er weer en gaan we ons vol op de projecten én het voltooien van mijn eigen guesthouse storten!
Allemaal geluk!
Dinsdag is de reisdag. De afstand naar Kasempa is maar 200 kilometer; de busreis is vermoeiender dan de 600 kilometer naar Lusaka. Dat komt omdat het busje niet op tijd rijdt, maar wacht tot die vol is. Onderweg wordt voor iedereen die langs de weg staat te wachten gestopt. Je zit totaal ingeklemd tussen zakken cement, gedroogde vis, kartonnen dozen en plastic bakken. Echt alles gaat mee. Tot en met golfplaten en een stel buitenbanden die met rubbers op het dak worden vastgesjord. Halverwege de rit een harde knal. De verdroogde rubbers begeven het en de dakplaten en banden krijgen op topsnelheid een vrije vlucht. Stoppen, terug en al het spul over een grote afstand verzamelen en opnieuw vastbinden op het dak!
Woensdag is de projectdag. We starten met een evaluatie-vergadering met het bestuur van de invalidenbond, aangevuld met belanghebbenden van de overheid, zoals de social welfare officer, community development officer, district planner en de district administrator (rechterhand van District Commisioner). Het bezoek van Antje en John heeft diepe indruk gemaakt: zowel bij de invaliden als bij de overheid en niet te vergeten bij henzelf! Er wordt positief gediscussieerd over de bevindingen, mogelijkheden en onmogelijkheden. Het bestuur geeft toe dat het in het afgelopen jaar een té afwachtende houding heeft gehad. Als we er wat langer over praten en proberen in hun huid te kruipen is dat ook niet vreemd. Er is nooit enige hulp geweest, dus deze hulp is alsof ze dromen. Het is nog geen realiteit. Het bestuur beloofd om nauw samen te werken met de overheid om zodoende nog dit jaar een goed projectplan neer te leggen. Tesamen met het rapport van John en Antje moet dat wat moois opleveren: in ieder geval iets met structuur!
'sMiddags gaan we weer bij Michael langs. U weet wel: die jongen van negen die kruipend door het leven gaat en in afwachting is van een operatie aan zijn urinewegen zodat hij zindelijk kan worden. Dát is de reden dat hij niet via de Cheshire Zusters en het Liliane Fonds in het circuit van het Italian Hospital kan komen. Wat zou dat mooi zijn, om die jongen over een aantal jaren met krukken te zien lopen. Zoals ik het nu zie, zou dat de grootste winst zijn van alle projecten. Kijk's in zijn ogen……..schitterend! Echt waar, ook Dorine en Peter kunnen het niet omschrijven en willen het liefste Michael in hun bagage stoppen en mee naar huis nemen. Zo'n wijs ventje. Als ik via de vertaalster aan zijn grootmoeder vertel dat Michael 16 november in het ziekenhuis wordt verwacht voor een tweede inspectie van dokter Jellis, wordt zij een beetje boos. Ik begrijp van de taal niet veel (of niets) en denk dat zij het allemaal maar een circus vindt. En het is misschien ook wel zo: als ik om me heen kijk zie ik vier blanken en misschien wel vijftig kinderen om Michael heen. Er worden balonnen en bellenblazers uitgedeeld. De kinderen hebben de grootste lol. Misschien wel het mooiste moment uit hun nog jonge leven. Het is écht circus!
Ik heb het mis: niet té snel oordelen, Ronald! Oma vindt de datum verkeerd gekozen, want het is het begin van de regentijd en dan moet zij de akker klaarmaken. Zij heeft dan geen tijd om naar een ziekenhuis te gaan. Het geeft de prioriteiten aan in de wereld. Ik leg oma uit dat zij niet naar het ziekenhuis hoeft te gaan en dat ik het doe. Absoluut zeker weten dat ik op de verjaardag van mijn zoon Dion naar Kasempa afreis. Zo krijgt die dag een dubbele betekenis!
Ik kan nog veel meer schrijven, want wat hebben we veel meegemaakt. Peter en Dorine weten nu wat het échte Afrika is en zij willen hun ervaringen maar wat graag delen met anderen. Nu liggen zij aan de rivier, onder het toeziend oog van tientallen kinderen uit de buurt, en ik ga ze straks vergezellen. Morgen met de bus richting Kapiri Mposhi waar we dinsdag de trein nemen naar Dar-Es-Salaam. De berichten op de site zullen dan ook twee weken geen voortgang van projecten van "Eigen Benen" vertellen, maar pure vakantiegevoelens!
Zondag 5 november komen Brenda en ik weer terug in Solwezi. Dan is ook Oom Harry er weer en gaan we ons vol op de projecten én het voltooien van mijn eigen guesthouse storten!
Allemaal geluk!
-
22 Oktober 2006 - 17:24
Lia Vink:
Hi Ronald,
Mijn hart zegt ook meteen die lieve Michael HELPEN
ga er weer met mijn man! over praten. Nogmaals veel plezier met Dorine en Peter in Tanzania.
Misschien horen we nog van je voordat wij ri. ZA gaan.
fijne zondagavond
lieve groetjes
lia -
23 Oktober 2006 - 09:03
Annelies:
hi Ronald,
Ik heb net meteen een automatische overschrijving geregeld voor Michael, mijn hart zegt meteen helpen en mijn verstand zegt ook meteen DOEN! succes met alle andere dingen en vergeet je privé en je rust ook niet!!
dikke kus
annelies -
23 Oktober 2006 - 11:18
Anna:
Hey ronald haha zo hoor je me nooit en zo hoor je me twee x achter elkaar..
vraagje: wat voor gebarentaal spreken de doven in zambia?
ik ben ooit begonnen aan de ned gebarentaal en ga na mijn revalidatie weer verder.. just wanted to know..
wederom genoten van je verhaal zoals altijd. ;-)
abs_ottens@hotmail.com
groetjes uit een iet wat fris amsterdam -
29 Oktober 2006 - 22:05
Hetty:
Hoi Ronald en Sandra. Weet niet of je ons berichtje hebt gehad. Oom Harry gaf vandaag zijn afscheidsfeestje in PW. Was erg leuk. John was er ook. Mayke en Iris. Jose en fam. Jouw moeder en ook Jolanthe en Ilya en de vriend van Jolanthe die geanimeerd in gesprek raakte met oom Jos over Toyota. Veel liefs van oom Harry en ik, Hetty -
08 November 2006 - 09:24
Karlijn:
Hai Rootje ik heb een bijdrage uit NL voor je van EUR 20 afkomstig van mijn lieve mama die kleingeld spaart en aan een goed doel wil geven. Alle beetjes helpen nietwaar? Bel je me een dezer dagen? Zit op 099 140334
liefs K
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
