Mijn dubbelganger?
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
14 Juli 2010 | Zambia, Solwezi
Binnenkort ben ik weer even in Nederland/Europa. Wanneer je dus iemand ziet lopen die op mij lijkt, dan is het goed mogelijk dat het niet mijn dubbelganger is, maar mijzelf. Natuurlijk zou ik graag iedereen weer willen ontmoeten, bezoeken, updaten, bijpraten, etc.....maar dat is zoals begrijpelijk niet mogelijk. In hoofdzaak kom ik naar NL om kwaliteitstijd met Aniek, Ilya, Dion en mama Mia te hebben. In de diepe betekenis van het leven zijn zij ook degene die die tijd van mij mogen eisen! En ik geef ze die tijd ook graag, met liefde! Ik prijs me gelukkig dat ze alle vier ook een druk eigen sociaal leven hebben en blijft er voor mij tijd over om vrij in te delen. Wanneer die vrije tijd er is weet ik nog niet, daarom maak ik ook geen afspraken. Wat ik wel weet is dat het ouderlijk huis in Hillegom weer even mijn THUIS is en dat de moderne communicatie het ons makkelijk maakt om ontmoetingen op korte termijn te realiseren. In het kort komt het erop neer dat “uit het oog” niet “uit het hart” betekent. We zien wel of het me lukt jou/jullie te zien. De Fransen zeggen zo mooi: “On verra!”
Hoe vergaat het ons hier de laatste weken? Uiteraard was er hier ook een WK, maar niet met zo’n heerlijke Nederlandse oranje koorts. We waren veel tijd samen met onze Duitse vrienden en de middag voor de finale hadden we bij ons thuis een BBQ (zie foto) met zes Duitsers, een Zuid-Afrikaan, een tweede Nederlander (jaja, de Nederlandse gemeenschap in Solwezi is verdubbeld!!) en een bevriende priester uit.......................jawel.............Spanje!! D’r zijn enkele vrienden in Nederland die hem kennen als Father Jesus uit Kasempa. Jullie kunnen je voorstellen dat wij een supertijd met elkaar hadden en dat we aan het eind van de avond een superblij pater in ons midden hadden. Jammer voor ons Oranje, maar ik ben d’r trots op dat ik uit dat kleine landje kom wat wel even TWEEDE van de wereld is geworden! Brenda was er helaas niet bij: zij had een trouwfeest in Kitwe en reisde daarna door naar Dar om inkopen voor onze winkel te doen. Zaterdag haal ik haar op in Kitwe, bezoeken we ome Harry en dan halen we volgende week Viola op van school. Drie dagen zijn we dan samen waarna ik op de bus stap om op tijd het vliegtuig naar Nederland te halen.
Is er nog nieuws te melden? Uiteraard over de bouw van ons huis: dat vordert gestaag. Pacheche pacheche, bit by bit. Het is maar een klein team wat bouwt en we hebben alle tijd. Iedere maand zetten we een stuk van ons inkomen om in cement, staal, hout, etc.... Met een beetje geluk staan de eerste dakspanten overeind wanneer ik eind augustus weer thuis kom.
Gisteren had ik weer zo’n ervaring van diep gelukkig zijn met mijn eigen leven. Samen met de secretaris van de “Holland Disabled Association” en de directeur van de “Deaf Unit” bezochten we een jongen die doof geboren was en via sponsering door Oom Harry en Liliane Fonds naar school kon. Gift Chipoyo is een leerling van het eerste uur: nog uit de tijd dat Evelien in 2004 de eerste “moeder” was in het door Oom Harry gebouwde internaat. Enkele maanden geleden werd Gift plotseling blind: zo goed al blind. Hij krijgt nog maar een heel klein beetje licht binnen, maar kan bijvoorbeeld mensen niet meer onderscheiden, niet meer lezen, spelen en dus ook niet meer naar school. Zit de hele dag voor het hutje in de familiecompound. Via contact met de huid op zijn onderarmen, aai over zijn bol hebben we hem aan het lachen gekregen en hopen dat hij begrijpt dat wij willen proberen hem een menswaardig bestaan te geven. Probeer je voor te stellen dat je doof geboren wordt, je dus niet leert om klanken te dupliceren, je kunt dus ook niet praten en dan wordt je ook nog blind? Geur, smaak en tast zijn de over gebleven zintuigen..................
We zijn nu in contact met een nieuwe school in Mazabuka (750 km hier vandaan!) waar ze zich concentreren op blinde kinderen die meerdere handicaps hebben. In principe gaat H.D.A. regelen dat de jongen begin augustus voor een intake-gesprek en controle die school kan bezoeken. Ik ben d’r onwijs trots op dat de gehandicapten in Solwezi een groot deel van die kosten voor hun rekening nemen: het project van “Op Eigen Benen” werkt!! Deze groep staat op eigen benen!! Hulde! En John heeft dat tijdens zijn bezoek in april ook mogen ervaren.
Nou, nog twee weken, dan ben ik weer even in het zomerse Nederland. Kijk er naar uit!
Liefs, take care, en wie weet tot een snel weerzien!
Ronald
Hoe vergaat het ons hier de laatste weken? Uiteraard was er hier ook een WK, maar niet met zo’n heerlijke Nederlandse oranje koorts. We waren veel tijd samen met onze Duitse vrienden en de middag voor de finale hadden we bij ons thuis een BBQ (zie foto) met zes Duitsers, een Zuid-Afrikaan, een tweede Nederlander (jaja, de Nederlandse gemeenschap in Solwezi is verdubbeld!!) en een bevriende priester uit.......................jawel.............Spanje!! D’r zijn enkele vrienden in Nederland die hem kennen als Father Jesus uit Kasempa. Jullie kunnen je voorstellen dat wij een supertijd met elkaar hadden en dat we aan het eind van de avond een superblij pater in ons midden hadden. Jammer voor ons Oranje, maar ik ben d’r trots op dat ik uit dat kleine landje kom wat wel even TWEEDE van de wereld is geworden! Brenda was er helaas niet bij: zij had een trouwfeest in Kitwe en reisde daarna door naar Dar om inkopen voor onze winkel te doen. Zaterdag haal ik haar op in Kitwe, bezoeken we ome Harry en dan halen we volgende week Viola op van school. Drie dagen zijn we dan samen waarna ik op de bus stap om op tijd het vliegtuig naar Nederland te halen.
Is er nog nieuws te melden? Uiteraard over de bouw van ons huis: dat vordert gestaag. Pacheche pacheche, bit by bit. Het is maar een klein team wat bouwt en we hebben alle tijd. Iedere maand zetten we een stuk van ons inkomen om in cement, staal, hout, etc.... Met een beetje geluk staan de eerste dakspanten overeind wanneer ik eind augustus weer thuis kom.
Gisteren had ik weer zo’n ervaring van diep gelukkig zijn met mijn eigen leven. Samen met de secretaris van de “Holland Disabled Association” en de directeur van de “Deaf Unit” bezochten we een jongen die doof geboren was en via sponsering door Oom Harry en Liliane Fonds naar school kon. Gift Chipoyo is een leerling van het eerste uur: nog uit de tijd dat Evelien in 2004 de eerste “moeder” was in het door Oom Harry gebouwde internaat. Enkele maanden geleden werd Gift plotseling blind: zo goed al blind. Hij krijgt nog maar een heel klein beetje licht binnen, maar kan bijvoorbeeld mensen niet meer onderscheiden, niet meer lezen, spelen en dus ook niet meer naar school. Zit de hele dag voor het hutje in de familiecompound. Via contact met de huid op zijn onderarmen, aai over zijn bol hebben we hem aan het lachen gekregen en hopen dat hij begrijpt dat wij willen proberen hem een menswaardig bestaan te geven. Probeer je voor te stellen dat je doof geboren wordt, je dus niet leert om klanken te dupliceren, je kunt dus ook niet praten en dan wordt je ook nog blind? Geur, smaak en tast zijn de over gebleven zintuigen..................
We zijn nu in contact met een nieuwe school in Mazabuka (750 km hier vandaan!) waar ze zich concentreren op blinde kinderen die meerdere handicaps hebben. In principe gaat H.D.A. regelen dat de jongen begin augustus voor een intake-gesprek en controle die school kan bezoeken. Ik ben d’r onwijs trots op dat de gehandicapten in Solwezi een groot deel van die kosten voor hun rekening nemen: het project van “Op Eigen Benen” werkt!! Deze groep staat op eigen benen!! Hulde! En John heeft dat tijdens zijn bezoek in april ook mogen ervaren.
Nou, nog twee weken, dan ben ik weer even in het zomerse Nederland. Kijk er naar uit!
Liefs, take care, en wie weet tot een snel weerzien!
Ronald
-
14 Juli 2010 - 06:14
John En Antje:
lieve ronald, wat leuk dat Jesus Torres bij jullie is geweest. Hij is een fijn mens.
het verhaal van de doofblinde jongen raakt me. We hopen je te ontmoeten.liefs van ons -
14 Juli 2010 - 09:25
Maurice:
Hoi Ronald, iedereen zal er begrip voor hebben dat je jezelf onmogelijk in tweeen kan delen. En degene die dat niet hebben zijn geen echte vrienden. Die kun je dus vergeten.....
De belangrijke vrienden kom je vanzelf weer tegen, niet teveel over nadenken.
Veel plezier met de familie en doe ze de groeten van die autohandelaar!!
Liefs, Maurice
P.S: Z'n groot huis kan inderdaad wel even duren....... mooi man! -
14 Juli 2010 - 09:32
Ronald Zelf:
ha die Maurice, uit ervaring weet ik dat met hard werken een autohandelaar het zich na een jaar of 4-5 kan veroorloven een reis te maken naar een ver land: jullie zijn van harte welkom!!! -
14 Juli 2010 - 09:49
Trudy:
Ha Ronald en familie
leuk dat je weer even naar Nederland komt,
geen "viva la france" dit jaar?
Mocht je bij ons in de buurt komen:
weet je welkom,
liefs van hier,
Trudy en fans -
14 Juli 2010 - 17:26
Dion, Die Grote Dan.:
Blijft leuk om te lezen hoe het jullie daar vergaat. Blijf je inzetten voor iedereen die het nodig heeft. Wie weet komen we elkaar per ongeluk ergens tegen. Groeten, Dion en familie.
PS: Het is al weer 7 jaar na onze herontmoeting... een reunie??? -
14 Juli 2010 - 20:50
Chantal:
Echt fijn dat je het zo naar je zin hebt daar! Mooi verhaal! Wie weet komen we elkaar wel tegen als je hier in Nederland bent!
Veel Liefs Chantal -
15 Juli 2010 - 17:17
Mama Mia :
trots ben ik opH.DA
GEWELDIG WAT JULLIE DOEN MET ELKAAR
GA ZO DOOR.... -
15 Juli 2010 - 18:21
Brigitte:
HET VORDERT ALLEMAAL GESTAAG.. LEUK OM TE ZIEN.
zalig om te horen dat je project nog steeds kleine wonderen voortbrengt.
liefs
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
