DONDERdag
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
24 November 2006 | Zambia, Solwezi
Ongelooflijk: DONDERdag bestaat écht!
Ik heb heus wel eens 'n onwijze bui regen met onweer meegemaakt: Yolanthe en de kinderen weten dat nog wel toen we op de camping in Frankrijk stonden waarbij bomen omknapten als luciferhoutjes en in één klap tenten en caravans vernietigde. En onweren kan het in Europa ook. Maar wat er zich hier gisteren (DONDERdag 23 nov.) afspeelde had ik nog niet eerder gezien. Rond drie uur 'snachts ging het tekeer. Het flitsen was onophoudelijk. En nu niet denken "Die De Groot overdrijft weer 's"; niets ervan. Vraag het maar na aan de eerwaarde pater Ome Harry en aan Brenda. Echt, onophoudelijk. Zeker tien minuten lang zat er geen tien seconden tussen de flitsen. Honderder flitsen en donderklappen: heus, het grootste vuurwerk van ouwejaar of Euro Disney kan er niet aan tippen. De ramen stonden te trillen in de sponningen en wij in bed! Het leek alsof we samen tussen twee DONDERwolken inzaten die een enorme ruzie aan het uitvechten waren: op leven en dood.
's Morgens vroeg naar buiten om te badderen: het erg leek wel een zwembad. Dát is dan weer luxe, want dat heeft niemand hier! Wél in de rivier, maar niet in je eigen tuin. Daarna ontwikkelde de dag zich prima, alsof er niets aan de hand was geweest. 's Middags nog met Brenda naar de kleine Sophia gegaan om te zien hoe het met het lopen gaat. PRIMA! De knieën knikken gaat ook steeds beter en de schoenen……….mensen wat is ze dáár trots op! Sophia paradeert als een fotomodel over de boulevards. Een speciaal woord van dank voor Helene, Trees en Henny. Deze drie "Afrikaanse Hollanders" kwamen hier vorige week zo maar aanwaaien. Wát ben ik trots op de vrienden om me heen: of ik ze nu kort of lang ken. Het is heerlijk om deze succesvolle actie van dichtbij mee te mogen maken!
Daarna ging Brenda terug naar haar winkel (waar we samen ook heel trots op zijn!) en ik ging naar Ome Harry om wat adminstratie voor hem te doen. Tegen vijven werd de lucht aan de horizon wat donkerder, de wind werd sterker, tegen zessen was het pikzwart en waren de eerste regendruppels direct vette druppels en binnen enkele minuten werden het grote hagelstenen die tegen de ruiten en op het golfplaten dak sloegen. Een flits, nog een flits en BENG: een onwijze knal die leek in te slaan precies naast de openstaande deur. Oom Harry stond daar het natuurgeweld te bewonderen en kwam hyperventilerend terug het kantoor inlopen. Mijn telefoon piepte, een SMS van Brenda: "In the market right now. Scared of this. Just like in the night. I want to go home"
Wat kan ik doen: haar ophalen? Onmogelijk met dit weer. Water stroomde alle kanten op, alsof een rivier die ver buiten zijn oevers treed. Het is angstaanjagend. Twee minuten later weer een piepende telefoon en een SMS van Brenda: "The girls just called that in the shop its like a river full of water. Very sad"
In overleg met Oom Harry mag ik zijn auto gebruiken en besluit ik naar het centrum te rijden. Administratie aan de kant, sleutel pakken en op weg. Hoeft misschien al niet meer, want weer piept de telefoon, derde SMS in vijf minuten: "Darling come u plz!"
Ik bel haar op om te vragen hoe erg de situatie is. Het water blijkt vele centimeters hoog in de winkel te staan. Ons kantoor, aan de achterzijde iets lager gelegen, staat geheel onder water. Dat krijg je er alleen maar uit door een gat in de muur te slaan, dus hamer en beitel mee. Tien minuten later sta ik in mijn onderbroek onder water een gat in de muur te hakken. Gelukkig is de muur van die gebakken modderstenen, dus is de klus binnen een minuut gedaan. De zuiging waarmee het water naar buiten wordt getrokken is enorm. Na een half uur is de schade goed zichtbaar: overal ligt de vette, rode klei als een als modder over de vloer en tot enkele decimeters hoog op de wanden. Het is om te janken!
Tegen achten komen Oom Harry en twee Indiase zusters ons een hart onder de riem steken. De zusters maken een terechte opmerking: wát als deze bui afgelopen nacht was overgetrokken………… We willen er niet over nadenken en zeggen tegen elkaar dat het gelukkig allemaal zonder persoonlijke ongelukken is afgelopen. Zoals het feit dat ik in het water een gat in de muur stond te hakken terwijl de stroom nog gewoon op de onder water staande stopcontacten stond? Ik snap het nog niet dat mijn haar niet zwart geblakerd is, zoals bij de meeste mensen om me heen.
Tegen middernacht vielen we dan toch in slaap en ik heb niet gedroomd van overstroming. Dit was een memorabele DONDERdag!
Ik heb heus wel eens 'n onwijze bui regen met onweer meegemaakt: Yolanthe en de kinderen weten dat nog wel toen we op de camping in Frankrijk stonden waarbij bomen omknapten als luciferhoutjes en in één klap tenten en caravans vernietigde. En onweren kan het in Europa ook. Maar wat er zich hier gisteren (DONDERdag 23 nov.) afspeelde had ik nog niet eerder gezien. Rond drie uur 'snachts ging het tekeer. Het flitsen was onophoudelijk. En nu niet denken "Die De Groot overdrijft weer 's"; niets ervan. Vraag het maar na aan de eerwaarde pater Ome Harry en aan Brenda. Echt, onophoudelijk. Zeker tien minuten lang zat er geen tien seconden tussen de flitsen. Honderder flitsen en donderklappen: heus, het grootste vuurwerk van ouwejaar of Euro Disney kan er niet aan tippen. De ramen stonden te trillen in de sponningen en wij in bed! Het leek alsof we samen tussen twee DONDERwolken inzaten die een enorme ruzie aan het uitvechten waren: op leven en dood.
's Morgens vroeg naar buiten om te badderen: het erg leek wel een zwembad. Dát is dan weer luxe, want dat heeft niemand hier! Wél in de rivier, maar niet in je eigen tuin. Daarna ontwikkelde de dag zich prima, alsof er niets aan de hand was geweest. 's Middags nog met Brenda naar de kleine Sophia gegaan om te zien hoe het met het lopen gaat. PRIMA! De knieën knikken gaat ook steeds beter en de schoenen……….mensen wat is ze dáár trots op! Sophia paradeert als een fotomodel over de boulevards. Een speciaal woord van dank voor Helene, Trees en Henny. Deze drie "Afrikaanse Hollanders" kwamen hier vorige week zo maar aanwaaien. Wát ben ik trots op de vrienden om me heen: of ik ze nu kort of lang ken. Het is heerlijk om deze succesvolle actie van dichtbij mee te mogen maken!
Daarna ging Brenda terug naar haar winkel (waar we samen ook heel trots op zijn!) en ik ging naar Ome Harry om wat adminstratie voor hem te doen. Tegen vijven werd de lucht aan de horizon wat donkerder, de wind werd sterker, tegen zessen was het pikzwart en waren de eerste regendruppels direct vette druppels en binnen enkele minuten werden het grote hagelstenen die tegen de ruiten en op het golfplaten dak sloegen. Een flits, nog een flits en BENG: een onwijze knal die leek in te slaan precies naast de openstaande deur. Oom Harry stond daar het natuurgeweld te bewonderen en kwam hyperventilerend terug het kantoor inlopen. Mijn telefoon piepte, een SMS van Brenda: "In the market right now. Scared of this. Just like in the night. I want to go home"
Wat kan ik doen: haar ophalen? Onmogelijk met dit weer. Water stroomde alle kanten op, alsof een rivier die ver buiten zijn oevers treed. Het is angstaanjagend. Twee minuten later weer een piepende telefoon en een SMS van Brenda: "The girls just called that in the shop its like a river full of water. Very sad"
In overleg met Oom Harry mag ik zijn auto gebruiken en besluit ik naar het centrum te rijden. Administratie aan de kant, sleutel pakken en op weg. Hoeft misschien al niet meer, want weer piept de telefoon, derde SMS in vijf minuten: "Darling come u plz!"
Ik bel haar op om te vragen hoe erg de situatie is. Het water blijkt vele centimeters hoog in de winkel te staan. Ons kantoor, aan de achterzijde iets lager gelegen, staat geheel onder water. Dat krijg je er alleen maar uit door een gat in de muur te slaan, dus hamer en beitel mee. Tien minuten later sta ik in mijn onderbroek onder water een gat in de muur te hakken. Gelukkig is de muur van die gebakken modderstenen, dus is de klus binnen een minuut gedaan. De zuiging waarmee het water naar buiten wordt getrokken is enorm. Na een half uur is de schade goed zichtbaar: overal ligt de vette, rode klei als een als modder over de vloer en tot enkele decimeters hoog op de wanden. Het is om te janken!
Tegen achten komen Oom Harry en twee Indiase zusters ons een hart onder de riem steken. De zusters maken een terechte opmerking: wát als deze bui afgelopen nacht was overgetrokken………… We willen er niet over nadenken en zeggen tegen elkaar dat het gelukkig allemaal zonder persoonlijke ongelukken is afgelopen. Zoals het feit dat ik in het water een gat in de muur stond te hakken terwijl de stroom nog gewoon op de onder water staande stopcontacten stond? Ik snap het nog niet dat mijn haar niet zwart geblakerd is, zoals bij de meeste mensen om me heen.
Tegen middernacht vielen we dan toch in slaap en ik heb niet gedroomd van overstroming. Dit was een memorabele DONDERdag!
-
24 November 2006 - 18:33
Jose Tromp:
Oh Ronald, wat een avontuur, vreselijk! Vooral de schade....maar ja, 'tis slechts materie hè?... Ik lees je berichten altijd hoor, maar reageer niet vaak. Liefs José -
24 November 2006 - 20:45
Igor Lemmen:
Ehm... Wow? Erg jammer van alle materiële elende (komt wel goed toch?) maar wat een verhaal! Held die je bent. De adrenaline zal wel lang door je aderen gestroomd hebben. Nog een wonder dat je bij middernacht al slapen kon ;)
Ik leef met jullie mee. Wens Brenda maar sterkte van mij, ok? Alles sal reg kom natuurlijk. Misschien een stomme vraag maar hoe zit dat met bedrijfsrisico's en verzekeringen in Zambia?
Ik heb Karlijn wel eens gehoord over dat natuurgeweld aldaar maar toen ik er was (april-juni 2005) was dat natuurlijk niet. Geen regenseizoen.
Tot lezens, en tot ziens eind december!
Liefs,
Igor -
25 November 2006 - 19:40
Ad :
Hé Ronald,
Kun je de volgende keer misschien iets over het weer vertellen? -
27 November 2006 - 13:04
De Vosjes:
Hoi Ronald,
Whow wat een verhaal, nou dat zou je inderdaad niet verwachten, balen dat er zoveel ravage aangericht is, jullie waren net lekker op dreef, maar goed keeps you busy.....
Ook fijn dat het zo goed gaat met Sophia & Michael, je ziet duidelijk dat het bij hem hangt of staat met jullie aandacht, dus goed dat jullie het zo op de rit houden. Ik stuur deze week een pakket voor hun beide naar jullie toe en nu maar hopen dat het nog voor de feestdagen aankomt. Veel succes met het goede werk ! -
28 November 2006 - 16:13
Brigitte:
Mon Dieu! Wat een DONDER-talk! Hier is het ongekend warm, daar ongekende donder. Wat staat ons nog meer te wachten? -
28 November 2006 - 21:37
Jose:
Wat een verhaal. Ja wat heb je dan onwijs veel mazzel dat je geen 110 of 220 volt! op je body hebt hoeven incasseren. -
29 November 2006 - 12:32
Anna:
hey ronald, ik lig in het ziekenhuis en heb met open mond je verhaal gelezen..heb in ghana ook en keer hard moeten rennen voor een door bliksemingeslagen boom die mijn kant op viel terwijl ik van een tropische regenbui(hollands noodweer)stond te genieten... mijn eerste x uit mijn ziekenhuisbed even email checken.. suc6!!! hoop dat de schade goed te restaureren is... groet anna
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
