Zorgeloos Leven
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
26 September 2005 | Zambia, Solwezi
Zorgeloos leven?!
Jullie vragen je af of dat mogelijk is? Jazeker! Gisterenavond, vannacht en vanmorgen meegemaakt. Onze vrienden Evelien en Greg wonen op ruim 35 kilometer afstand van Solwezi in "the middle of niks". Verstoken van water, elektra en elke luxe wonen ze daar reuzegaaf. Uiteraard maken we het zelf ook naar onze zin. We zijn eerst heerlijk gaan zwemmen bij de waterval van Mutanda: dat lag toch op de weg naar hun toe. Vlak voor zonsondergang kwamen we in hun dorpje aan: vier hutjes bij elkaar. Drie Zambiaanse gezinnen én een Amerikaan met een Nederlandse vriendin! Rustiger kun je niet wonen. Meteen vuurtje gestookt om het vlees te grillen en de houtskoolstoof aangestoken om water en groenten te koken. Simultaan een tentje opgezet en ons ingespoten tegen de muskieten. Beregezelllige conversaties waarvan ik weer veel geleerd heb. Wat een zaligheid om met Greg te praten die ruim twee jaar op deze plek woont en met Hugo die jaren in Afrika heeft gewoond en gereisd. Deze jongens krijg je niet gek. Weten overal oplossingen voor en kunnen met bijna niets de heerlijkste maaltijden voor je neerzetten. Vanmorgen vroeg weer de houtkoolstoof op temperatuur gebracht en de worstjes die over waren van de avond ervoor gewoon OP het houtkool gelegd. Je weet niet wat je proeft: zalig! Puur natuur! Ik weet het heus wel, het is net als het stokbrood wat in Frankrijk lekkerder is dan in Nederland. De omstandigheden bepalen ook heel veel. Dus als je niets verwacht en je bent superrelaxed dan kan er eigenlijk niets fout zijn. Gewekt worden door kraaiende hanen, blatende geiten, zingende vogels en tsjielpende insekten. Dat is rust-therapie.
Eigenlijk is dit nog veel leuker dan een huis zoals ik aan het bouwen ben. We maken al plannen om ons huis te verhuren en ook in zo een hutje te gaan wonen. Geld hou je dan zeker over en werken hoef je dan dus niet meer. Dat doet het huis dan voor je! We dromen gewoon verder: we bouwen ook gewoon verder.
Ik kreeg een vraag over het huis: hoe groot en hoeveel mensen kunnen er dan in. Wel, het is best groot, maar dat komt omdat er geen verdiepingen op zitten. Het is alleen begane grond: 8 x 30 meter. Daarin woont dan het gezin van Sandra: de housekeeper. Ofwel, kokkin, bewaakster, schoonmaakster. En dan is er nog een woonkamer en eetkamer en drie slaapkamers met eigen badkamer/toilet. Een veranda over de hele lengte van het huis maakt het geheel kompleet.
In principe komen straks Jos en Patrick daar ook te slapen. Zou nu nog helemaal niet kunnen: er moet nog gepleisterd worden, een plafond moet er nog in, het sanitair moet er nog in en de ruiten moeten er nog in. Kortom, er moet nog veel gebeuren. Vanmiddag al met de opzichter gesproken en ze gaan ervoor zorgen dat over drie weken twee kamers bewoonbaar zijn. De rest gaan we lekker improviseren.
Zo, 't is bijna vijf uur. Tijd om naar huis te fietsen en een borrel in te schenken. Een broer van Brenda is overgekomen uit Zuid-Afrika en verblijft bij ons in huis. Gezellig tafelen vanavond om morgen met volle energie weer te vergaderen met de invaliden.
Jullie vragen je af of dat mogelijk is? Jazeker! Gisterenavond, vannacht en vanmorgen meegemaakt. Onze vrienden Evelien en Greg wonen op ruim 35 kilometer afstand van Solwezi in "the middle of niks". Verstoken van water, elektra en elke luxe wonen ze daar reuzegaaf. Uiteraard maken we het zelf ook naar onze zin. We zijn eerst heerlijk gaan zwemmen bij de waterval van Mutanda: dat lag toch op de weg naar hun toe. Vlak voor zonsondergang kwamen we in hun dorpje aan: vier hutjes bij elkaar. Drie Zambiaanse gezinnen én een Amerikaan met een Nederlandse vriendin! Rustiger kun je niet wonen. Meteen vuurtje gestookt om het vlees te grillen en de houtskoolstoof aangestoken om water en groenten te koken. Simultaan een tentje opgezet en ons ingespoten tegen de muskieten. Beregezelllige conversaties waarvan ik weer veel geleerd heb. Wat een zaligheid om met Greg te praten die ruim twee jaar op deze plek woont en met Hugo die jaren in Afrika heeft gewoond en gereisd. Deze jongens krijg je niet gek. Weten overal oplossingen voor en kunnen met bijna niets de heerlijkste maaltijden voor je neerzetten. Vanmorgen vroeg weer de houtkoolstoof op temperatuur gebracht en de worstjes die over waren van de avond ervoor gewoon OP het houtkool gelegd. Je weet niet wat je proeft: zalig! Puur natuur! Ik weet het heus wel, het is net als het stokbrood wat in Frankrijk lekkerder is dan in Nederland. De omstandigheden bepalen ook heel veel. Dus als je niets verwacht en je bent superrelaxed dan kan er eigenlijk niets fout zijn. Gewekt worden door kraaiende hanen, blatende geiten, zingende vogels en tsjielpende insekten. Dat is rust-therapie.
Eigenlijk is dit nog veel leuker dan een huis zoals ik aan het bouwen ben. We maken al plannen om ons huis te verhuren en ook in zo een hutje te gaan wonen. Geld hou je dan zeker over en werken hoef je dan dus niet meer. Dat doet het huis dan voor je! We dromen gewoon verder: we bouwen ook gewoon verder.
Ik kreeg een vraag over het huis: hoe groot en hoeveel mensen kunnen er dan in. Wel, het is best groot, maar dat komt omdat er geen verdiepingen op zitten. Het is alleen begane grond: 8 x 30 meter. Daarin woont dan het gezin van Sandra: de housekeeper. Ofwel, kokkin, bewaakster, schoonmaakster. En dan is er nog een woonkamer en eetkamer en drie slaapkamers met eigen badkamer/toilet. Een veranda over de hele lengte van het huis maakt het geheel kompleet.
In principe komen straks Jos en Patrick daar ook te slapen. Zou nu nog helemaal niet kunnen: er moet nog gepleisterd worden, een plafond moet er nog in, het sanitair moet er nog in en de ruiten moeten er nog in. Kortom, er moet nog veel gebeuren. Vanmiddag al met de opzichter gesproken en ze gaan ervoor zorgen dat over drie weken twee kamers bewoonbaar zijn. De rest gaan we lekker improviseren.
Zo, 't is bijna vijf uur. Tijd om naar huis te fietsen en een borrel in te schenken. Een broer van Brenda is overgekomen uit Zuid-Afrika en verblijft bij ons in huis. Gezellig tafelen vanavond om morgen met volle energie weer te vergaderen met de invaliden.
-
26 September 2005 - 15:53
Igor:
Aaaaaah, man! Ik word zelf helemaal relaxed van je verhaal. Ik kan het me geod voorstellen omdat ik het dorpje waat Greg woont ook heb bezocht eerder dit jaar. Heerlijk wanneer het enige wat je hoeft te doen is genieten van elkaars gezelschap en je zintuigen en de natuur om je heen. Mmmmm, effe snel een ticket boeken! Helaas... dat gaat niet lukken. Blijft dus maar van dit soort verhaaltjes schrijven dan ben ik een extra beetje bij je.
En nu ga ik in de keuken staan. Zelf roti maken voor mijn huisgenoten. Ook niet verkeerd, toch? Heel veel hugs and kisses voor Brenda. Bedankt je haar ook namens mij voor haar lieve ansichtkaartje? -
26 September 2005 - 16:01
Annemieke:
Hoi Ronald,
Ik lees en geniet steeds van je verhalen,geweldig en begrijp wel dat je het daar ontzettend naar je zin hebt,ik wens je nog veel plezier daar en doe vooral de groeten aan Brenda van ons.
Theun en Annemieke. -
26 September 2005 - 17:41
Dion:
Zorgeloos..... Dit is echt gaaf ik zou me zorgen maken hoe je ooit weer kan aarden in de "gewone" wereld!
Geniet ervan, ik blijf je volgen vriend! -
27 September 2005 - 08:41
Nynke:
Wow, nog steeds (eigenlijk steeds meer) wilde ik dat ik daar bij jullie was! Geweldig zeg! Ik vind het super dat je bijna iedere dag een verhaal plaatst, heerlijk! Bedankt, zo voel ik me weer een beetje in Zambia!
Veel liefs Nynke -
27 September 2005 - 13:52
Ria Mengelers:
bijna niet voor te stellen die rust als je hier zo druk bezig bent.
een hele fijne tijd is je gegund ronald.
groetjes ria -
29 September 2005 - 19:04
John Vink:
zo'n zorgeloos leven lijkt mij wel wat voor die drie weken die ik kom!
wij maken er wat moois van
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
