GEZELLIGE GEZINSWEKEN
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
31 Augustus 2009 | Zambia, Solwezi
Lieve vrienden, wij kunnen met veel plezier terug kijken op drie gezellige weken met ons gezin van zes. Direct na de diploma-uitreikingen van Ilya en Dion vloog ik met de laatste terug naar huis. Een week later ben ik met Dion naar Ikelenge gereden om daar Viola op te halen: zij zit daar op het internaat van Sakeji.
Vanaf dat moment (15 juli) waren we thuis een gezin van vier. Ongelooflijk gaaf zoals Viola en Dion met elkaar omgingen als echte broer en zus, inclusief het in Nederland gebruikelijke bekvechten om daarna weer teder op de bank tegen elkaar te liggen om de gezamenlijk gekozen film te kijken.
Begin augustus stapten we met z’n vieren op de bus op weg naar Dar Es Salaam. Hoewel Dion er enorm tegenop zag om ruim dertig uur in de bus te moeten zitten was het een fijne sfeer en kwamen we 's avonds om 22.00 hrs aan in de hoofdstad van Tanzania. Die avond zullen we niet makkelijk vergeten, want daar werden we in het drukke centrum herenigd met Aniek en Ilya: een uniek moment! Ilya was eerder die dag aangekomen op de luchthaven van Dar en aldaar opgehaald door haar zus Aniek, die ruim zeven maanden met veel plezier in Tanzania heeft gewerkt. Kijk maar op haar weblog http://aniekdegroot.waarbenjij.nu
Tegen middernacht gingen we allen naar dromenland om de volgende ochtend fris met de boot naar het droom-eiland Zanzibar te varen. Daar hadden we een echte bounty-week op zo'n breed wit zandstrand waar je op je hangmat onder de palmbomen kunt wegdromen. We hadden alle tijd voor elkaar!
Nog meer tijd kregen we voor elkaar toen we met de trein van Dar naar Zambia reisden. Dat is maar 1860 kilometer en daar boemel je dan twee etmalen over. In de twee coupe's was het supervertoeven, lekker luieren, lezen en slapen op het ritme van kdengedeng! Bij het station van Kapiri Mposhi stond oom Harry op ons te wachten en reden we met z'n allen naar zijn nieuwe missiepost in Kitwe, waar we onze eigen auto hadden gestald. De drie blanke kinderen in het open bakkie en ik samen met Brenda en Viola in de cabine. Zo reden we de 220 kilometer naar huis. Aniek, Ilya en Dion hadden veel lol en wij hadden het binnen warm!
De korte week bij ons thuis was uiteraard bijzonder. Nadat mama Mia ons huis als eerste had bewoond was het nu de beurt aan alle kinderen en we kunnen zeggen dat het nieuwe huis nu helemaal ons THUIS is. Totaal geen heimwee naar ons oude huis, het huis waar Brenda ruim twintig jaar gewoond heeft. Mama Mia en de kinderen hebben ons nieuwe huis meer ziel gegeven: het is steeds geweldig om thuis te komen! Niet voor te stellen dat hier een jaar geleden helemaal niets was en nu een sfeervol huis met een tuin die de rust uitstraalt van een oase en soms zelfs even lijkt op Keukenhof in maart: de maand voordat de bloemen uit de bollen schieten.
Morgen rijden we weer naar Ikelenge om Viola terug naar school te brengen. Daarna kunnen Brenda en ik samen terugkijken op een stel drukke maar buitengewone maanden. Terugkijken, reflectie en bijpraten gaan we doen in de cottage van Sakeji, die midden in de bush, op kilometers afstand van de bewoonde wereld, aan de oever van de Zambezi ligt: op net veertig kilometer van de bron. We hebben die locatie voor drie dagen besproken: mama Mia en Iet zijn er geweest en zullen met plezier terugdenken aan de middag die we daar beleefden!
Om jullie iets van de sfeer te laten proeven zet ik ook wat foto's op deze weblog. Ohja, we hebben sinds kort ook Skype: vanaf zaterdag 5 september zijn we weer in de moderne ether!
Het mooiste compliment kregen we afgelopen zaterdag van mama Mia, die nadat ze haar "Zambiaans-Nederlandse"-kleinkinderen weer had gezien: "Ronald, je kunt trots zijn op die drie. Ze zien er goed uit en hebben weer bijzondere ervaringen opgedaan."
Tot Skypes, mails of wie weet ziens!
Liefs en aandacht,
Ronald en ofcourse also love and care from Brenda
Vanaf dat moment (15 juli) waren we thuis een gezin van vier. Ongelooflijk gaaf zoals Viola en Dion met elkaar omgingen als echte broer en zus, inclusief het in Nederland gebruikelijke bekvechten om daarna weer teder op de bank tegen elkaar te liggen om de gezamenlijk gekozen film te kijken.
Begin augustus stapten we met z’n vieren op de bus op weg naar Dar Es Salaam. Hoewel Dion er enorm tegenop zag om ruim dertig uur in de bus te moeten zitten was het een fijne sfeer en kwamen we 's avonds om 22.00 hrs aan in de hoofdstad van Tanzania. Die avond zullen we niet makkelijk vergeten, want daar werden we in het drukke centrum herenigd met Aniek en Ilya: een uniek moment! Ilya was eerder die dag aangekomen op de luchthaven van Dar en aldaar opgehaald door haar zus Aniek, die ruim zeven maanden met veel plezier in Tanzania heeft gewerkt. Kijk maar op haar weblog http://aniekdegroot.waarbenjij.nu
Tegen middernacht gingen we allen naar dromenland om de volgende ochtend fris met de boot naar het droom-eiland Zanzibar te varen. Daar hadden we een echte bounty-week op zo'n breed wit zandstrand waar je op je hangmat onder de palmbomen kunt wegdromen. We hadden alle tijd voor elkaar!
Nog meer tijd kregen we voor elkaar toen we met de trein van Dar naar Zambia reisden. Dat is maar 1860 kilometer en daar boemel je dan twee etmalen over. In de twee coupe's was het supervertoeven, lekker luieren, lezen en slapen op het ritme van kdengedeng! Bij het station van Kapiri Mposhi stond oom Harry op ons te wachten en reden we met z'n allen naar zijn nieuwe missiepost in Kitwe, waar we onze eigen auto hadden gestald. De drie blanke kinderen in het open bakkie en ik samen met Brenda en Viola in de cabine. Zo reden we de 220 kilometer naar huis. Aniek, Ilya en Dion hadden veel lol en wij hadden het binnen warm!
De korte week bij ons thuis was uiteraard bijzonder. Nadat mama Mia ons huis als eerste had bewoond was het nu de beurt aan alle kinderen en we kunnen zeggen dat het nieuwe huis nu helemaal ons THUIS is. Totaal geen heimwee naar ons oude huis, het huis waar Brenda ruim twintig jaar gewoond heeft. Mama Mia en de kinderen hebben ons nieuwe huis meer ziel gegeven: het is steeds geweldig om thuis te komen! Niet voor te stellen dat hier een jaar geleden helemaal niets was en nu een sfeervol huis met een tuin die de rust uitstraalt van een oase en soms zelfs even lijkt op Keukenhof in maart: de maand voordat de bloemen uit de bollen schieten.
Morgen rijden we weer naar Ikelenge om Viola terug naar school te brengen. Daarna kunnen Brenda en ik samen terugkijken op een stel drukke maar buitengewone maanden. Terugkijken, reflectie en bijpraten gaan we doen in de cottage van Sakeji, die midden in de bush, op kilometers afstand van de bewoonde wereld, aan de oever van de Zambezi ligt: op net veertig kilometer van de bron. We hebben die locatie voor drie dagen besproken: mama Mia en Iet zijn er geweest en zullen met plezier terugdenken aan de middag die we daar beleefden!
Om jullie iets van de sfeer te laten proeven zet ik ook wat foto's op deze weblog. Ohja, we hebben sinds kort ook Skype: vanaf zaterdag 5 september zijn we weer in de moderne ether!
Het mooiste compliment kregen we afgelopen zaterdag van mama Mia, die nadat ze haar "Zambiaans-Nederlandse"-kleinkinderen weer had gezien: "Ronald, je kunt trots zijn op die drie. Ze zien er goed uit en hebben weer bijzondere ervaringen opgedaan."
Tot Skypes, mails of wie weet ziens!
Liefs en aandacht,
Ronald en ofcourse also love and care from Brenda
-
31 Augustus 2009 - 20:16
Jose:
Ja Ronald je kan onwijs trots zijn op jullie huis en de kids. En wat heerlijk om zo van de kinderen te genieten. Je hebt alle tijd. Een beetje een jalourse Jose. -
31 Augustus 2009 - 23:19
Dion, Die Grote!:
Geen woorden voor.. Ruilen??? -
01 September 2009 - 07:10
De Vosjes:
Hoi Ronald, fijn te horen dat alles zo goed is verlopen de laatste tijd, ziet er allemaal prima uit ! Groetjes H6M6R6D -
01 September 2009 - 09:07
Brigitte:
wat een ontzettend leuk berichtje. de foto's spreken hun eigen taal en vormen een welkome aanvulling. fijn dat jullie zo genoten hebben.
liefs -
01 September 2009 - 09:37
Frans De Hoyer:
Leuk Ronaldom dit allemaal te lezen. Ben blij voor je dat het allemaal zo loopt foto's zien er lekker relaxed uit Gr Frans de Hoyer -
07 September 2009 - 06:26
John En Antje:
Blij dit weer gezien te hebben. wij mailen je even uitgebreid en de skype headset is in huis
Liefs John en Antje
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
