ALOE VERA
Door: Ronald de Groot
Blijf op de hoogte en volg Ronald
28 Maart 2015 | Zambia, Solwezi
Ja, hoe ga ik beginnen. Het is (te) lang geleden dat ik wat heb laten weten via dit medium. En het is altijd leuk, krijg diverse reacties en iedereen is een klap op de hoogte van ons leventje. Het is geen gebrek aan verhalen, we beleven van alles en vervelen ons nooit. Alleen, is het interessant voor een ander? Zo af en toe komt er iets bijzonders op je pad en dan denk ik bij mezelf: “wanneer ik straks thuis ben schrijf ik er een verhaaltje over”. En dan kom je thuis en is er zoveel ander werk of geen werk, maar gesprekken over werk, kinderen, huis, familie, medewerkers, etc....
We eten altijd laat, zo’n mediteraan vakantiegevoel, en voor we het beseffen is de avond om, slapen en dan komt de zon alweer op en begint er weer zo’n dag.................
Want het is zeker drie maanden terug dat ik met de groep gehandicapten in Kasempa was met het doel vier gezinnen te bezoeken die een kind met een handicap hebben en geen geld om hun kind naar school te laten gaan. Het Nederlandse Liliane Fonds wil deze kinderen wel sponsoren, maar dan moet er wel eerst een rapport komen over de leefomstandigheden. Dat was een interessante dag en heus, ik wilde erover schrijven zodra ik thuis zou zijn.
Wat gebeurde er? We moesten echt naar de armste hoeken van Kasempa. Dan ervaar je weer hoe het “echte” leven hier is (niet zoals wij het hier leven!). De trip was wel een soort gepland, echter.........half december is iedereen op het land bezig. Scholen zijn dicht en hele families verhuizen tijdelijk naar hun stukje landbouwgrond en dat is vaak ver buiten het dorp. Daarom blijven ze er ook een paar weken, verruilen huis en haard voor schuilen voor de regen onder een stuk plastic. Maar nooit mopperen! Toen we bij de tweede familie kwamen was het huis geheel kaal: niet eens een dak erop! De buren legden ons uit waar hun maisveld is. Daar aangekomen was de hele familie de grond aan het bewerken: ook de dove jongen! Bestuur van HDA (Holland Disabled Ass.) interviewde de moeder, foto’s werden gemaakt en ik stelde ook wat vragen, o.a. over de Aloe Vera midden op het veld. Uitleg simpel. Families helpen elkaar bij al het werk op het land, dus familie A helpt familie B en daarna helpt familie B op de grond van familie A. Dat schept een band en het werkt sneller! En wanneer je een stuk land bewerkt en je vindt er een Aloe Vera, dan laat je die onaangetast!!! Beschermd de oogst! Een soort van heilige plant! Zo leren we weer wat!
Dinsdag reden we weer naar Kasempa. Met het nieuwe bestuur van HDA. Die moeten met eigen ogen zien hoever het project is en wat er voor initiatieven genomen moeten worden om nog meer kinderen met een handicap onderwijs te laten genieten. Het nieuwe bestuur heeft twee jonge knullen: secretaris en penningmeester. Meestal is een secretaris een door de wol geverfde persoon: NU is het een slimme schoolverlater! Luke, een pupil van Ome Harry: gesponsord vanaf de kleutertijd toen Ome Harry het kleine knulletje kruipend aantrof. Enkele operaties werden door gulle Nederlandse sponsors betaald en het resultaat is daar! Luke is nu twintig en heeft zijn schoolopleiding met goed resultaat volbracht en typt nu brieven en rapporten voor klanten en verdiend daar een klein inkomentje mee. Dat doet hij zo goed, dat de leden Luke hebben gekozen tot nieuwe secretaris van hun club! Mooi toch? Ome Harry komt alle eer toe!
In Kasempa woont ook Michael. “Onze zoon!” Michael kennen we inmiddels bijna TIEN jaar! Nooit echt naar school geweest (te ver voor een rolstoel), spreekt geen woord Engels, zijn hele onderlichaam verlamd en hij wil zo graag een vak leren om ook op EIGEN BENEN te “staan”. Via enkele sponsors heeft onze stichting Michael een training “kleermaker” betaald. Michael is in december terug met ons meegereden, kompleet met zijn kart in de achterbak! Michael heeft inmiddels twee maanden training achter de rug en het gaat goed. Hij heeft zelfs meegeholpen aan een kleine order voor school-uniformen en zijn eerste munten verdiend. Helaas werd hij twee weken terug ernstig ziek: hij hoestte zelfs een beetje bloed. We dachten aan TBC en hebben direct met zijn oudere broer contact opgenomen en Michael naar het missie-ziekenhuis in Kasempa gebracht. Gelukkig: geen TBC maar wel een longinfectie. Dat is nu helemaal hersteld en maandag komt Michael weer terug naar Solwezi: met de bus! Leuke anecdote: Michael heeft op zijn kart en op zijn rolstoel een uitspraak geschilderd: YA BAD. Dat is ook zijn nick-name geworden. Hij vindt dat hij een slecht leven heeft (Ya Bad). Maar toen hij afgelopen donderdag belde met Nageol, de voorzitter van HDA, dat hij weer beter is en terugkomt om de training af te maken zei hij tegen Nageol: “Ya Good!” Daar doen we het toch allemaal voor!
Twee foto’s van Michael om te zien hoe hij in de bijna tien jaar is gegroeid. We hopen dat hij een zelfstandig ondernemertje wordt!
Ohja, Michael had ook een mazzeltje. Een maand geleden waren de Amerikaanse initiatiefnemers van de stichting “Crutches for Africa” in Solwezi. Zij hadden via via contact gekregen met een jonge enthousiaste Zambiaanse ambtenaar van Sociale Zaken. Dat contact verliep via email zo goed dat er een volle container met krukken en rolstoelen naar Solwezi kwam om vele honderden gehandicapten van mobiliteit te voorzien! En toevallig was ook Michael hier, dus hij was een van de vele gelukkigen die een prachtige Amerikaanse rolstoel kreeg. Ik had ook de mogelijkheid om met het enthousiaste Amerikaanse echtpaar te discussieren. Bleek dus dat David, de man achter het project, zelf als kind polio had en zijn leven daarna alleen nog met krukken heeft doorlopen. Over betrokkenheid gesproken! Samen met zijn vrouw hebben ze al duizenden rolstoelen en tienduizenden krukken ingezameld en de hele wereld over gestuurd. Zelf zijn ze bij ongeveer de helft van de afleveringen geweest: nu dus ook in Zambia, Solwezi!
En niet alleen Michael had een mazzeltje. Ook Edward, onze vriend, de chef-kok van ons vroegere guesthouse. Edward kreeg drie jaar geleden een hersenbloeding op zijn werk (ik heb daarover geschreven) raakte rechts geheel verlamd, kan niet meer praten, en niemand kwam op het idee dat hij recht heeft op invaliditeitspensioen. Toen ik via via van zijn noodlot hoorde ben ik op bezoek gegaan en heb het hele verhaal in werking gezet. Nu heeft hij een maandelijks pensioen, en kreeg de niet-uitgekeerde maanden met terugwerkende kracht in EEN keer uitbetaald. Daarvan heeft het gezin een stukje grond gekocht en een simpel huisje gebouwd. Nu hoeven ze geen huur meer te betalen en is het volledige pensioen voor onderhoud van de familie! Maar om dat pensioen te behouden moet je eens per jaar je gezicht laten zien bij het pensioenfonds: ook hier wordt misbruik voorkomen. En laat ik dat nou op dezelfde dag hebben afgesproken (want ik ga dan mee) en kwam op het idee om op de terugweg bij de container vol rolstoelen langs te rijden. Geweldig! Edward nu dus ook een rolstoel: een stevige uitvoering, van wellicht een zware Amerikaan!
Afgelopen dinsdag zijn we dus met het nieuwe bestuur van HDA naar Kasempa gereden. Zij zijn bijgepraat over het project daar: het Internaat voor kinderen met een handicap. Een enerverende dag!
Maandags hadden we een voorbespreking in het kantoor van “Holland”. Daarin werden de constructieve vragen opgesteld om een nuttige trip te hebben. Dinsdags een overleg met Mr.Kakoma, hoofd van de Unit voor Speciaal Onderwijs. Die man heeft zich geweldig ontwikkeld: Rudi en Anke hebben hem in de juiste richting gepushed! Dankjulliewel! ZESCO heeft eindelijk de electriciteit aangesloten zodat de maismolen kan draaien. Nu is het een kwestie van klanten werven. Dat gebeurd al op de locale radio en nu is er ook besloten een advertentie-bord langs de weg te zetten. En nu dit project van start is wordt het volgende project uitgewerkt: een kippenfarm met broed- en leg-kippen. Daar is geld voor nodig: deels is nog in de pot van “EigenBenen”. Wat ook hard nodig is, zijn klaslokaaltjes voor speciaal onderwijs. Kleine lokalen, want de klassen zijn klein. Doven kun je alleen goed onderwijs geven in kleine groepen. En blinden, tsja, dat is een-op-een. Geweldig zoals Meester Kakoma dat doet! Er is nu een blind meisje van 18 jaar: Fenny. Nooit naar school geweest!!! Nu kan ze al wat communiceren door braille. Ook zelf braille “prikken”. Interessant om te zien! Wat een woordspeling........braille prikken door een blinde is interessant om te zien.....
Fenny loopt zelfs zonder stok over het terrein en door het internaat. En dan de nieuwe leerling met een verbrande verschrompelde hand en de andere hand vervormd door polio. Mensen, je hart staat even stil wanneer je hem, hand-in-hand, samen met ons bestuurslid Jane naar buiten ziet komen lopen. De bijgaande foto kan het niet weergeven: misschien samen met deze tekst?
Op de terugweg (185 kilometer) komen we halverwege een grote groep jongeren tegen. In het midden van die groep signaleren we een jongen met een stok en een been. Natuurlijk moesten we stoppen: vol in de remmen en terug. Die jongen snapte er niets van, totdat Moses, Joseph en Jane uitstapten: drie met krukken lopende gehandicapten. Toen snapte hij het en kwam ook naar de auto en daarna liep het hele dorpje uit! De jongeman is Jonas, wordt volgende maand 20 jaar, zit in Groep 6 (tussen kinderen van 11-12 jaar) en zijn moeder, die kwam aangerend, vertelde ons dat Jonas een gezonde baby was en na vijf maanden een infectie aan zijn voet kreeg. Eerst kliniekje in de buurt en toen naar het ziekenhuis. Er was geen andere oplossing dan amputeren! En vanaf die tijd is het leven met een stok en pas op late leeftijd naar school. De gezonde kinderen eerst. Zo is dat. Het bestuur van HOLLAND beloofd dat hij een echte kruk krijgt en wellicht in de verdere toekomst een kunstbeen aangemeten. Daar gaan we fondsen voor inzamelen! Zie de foto’s...............dat geld moet er zomaar bij elkaar komen!
En ja, nog iets over mijzelf en mijn werkzaam leventje hier. Gezond en arm! Wat willen we na bovenstaand verhaal nog meer? De economische malaise hier is enorm: de munteenheid is in elkaar gestort, de kopermijnen ontslaan veel medewerkers, sommige bedrijven sluiten geheel, dus ja, het is nu de tering naar de nering zetten. Maar heus, met een goede gezondheid en lichamelijk 100% functionaliteit.............hoe kunnen we klagen? Ik heb een mooi leven hier en kan vergelijkingen trekken tussen twee uitersten in de wereld. Hoe gelukkig ben je dan?
Lieve lezers, dit was het weer voor “even”. Ik kan nog doorschrijven totdat de inkt in de laptop op is..............
All the best,
Ronald
We eten altijd laat, zo’n mediteraan vakantiegevoel, en voor we het beseffen is de avond om, slapen en dan komt de zon alweer op en begint er weer zo’n dag.................
Want het is zeker drie maanden terug dat ik met de groep gehandicapten in Kasempa was met het doel vier gezinnen te bezoeken die een kind met een handicap hebben en geen geld om hun kind naar school te laten gaan. Het Nederlandse Liliane Fonds wil deze kinderen wel sponsoren, maar dan moet er wel eerst een rapport komen over de leefomstandigheden. Dat was een interessante dag en heus, ik wilde erover schrijven zodra ik thuis zou zijn.
Wat gebeurde er? We moesten echt naar de armste hoeken van Kasempa. Dan ervaar je weer hoe het “echte” leven hier is (niet zoals wij het hier leven!). De trip was wel een soort gepland, echter.........half december is iedereen op het land bezig. Scholen zijn dicht en hele families verhuizen tijdelijk naar hun stukje landbouwgrond en dat is vaak ver buiten het dorp. Daarom blijven ze er ook een paar weken, verruilen huis en haard voor schuilen voor de regen onder een stuk plastic. Maar nooit mopperen! Toen we bij de tweede familie kwamen was het huis geheel kaal: niet eens een dak erop! De buren legden ons uit waar hun maisveld is. Daar aangekomen was de hele familie de grond aan het bewerken: ook de dove jongen! Bestuur van HDA (Holland Disabled Ass.) interviewde de moeder, foto’s werden gemaakt en ik stelde ook wat vragen, o.a. over de Aloe Vera midden op het veld. Uitleg simpel. Families helpen elkaar bij al het werk op het land, dus familie A helpt familie B en daarna helpt familie B op de grond van familie A. Dat schept een band en het werkt sneller! En wanneer je een stuk land bewerkt en je vindt er een Aloe Vera, dan laat je die onaangetast!!! Beschermd de oogst! Een soort van heilige plant! Zo leren we weer wat!
Dinsdag reden we weer naar Kasempa. Met het nieuwe bestuur van HDA. Die moeten met eigen ogen zien hoever het project is en wat er voor initiatieven genomen moeten worden om nog meer kinderen met een handicap onderwijs te laten genieten. Het nieuwe bestuur heeft twee jonge knullen: secretaris en penningmeester. Meestal is een secretaris een door de wol geverfde persoon: NU is het een slimme schoolverlater! Luke, een pupil van Ome Harry: gesponsord vanaf de kleutertijd toen Ome Harry het kleine knulletje kruipend aantrof. Enkele operaties werden door gulle Nederlandse sponsors betaald en het resultaat is daar! Luke is nu twintig en heeft zijn schoolopleiding met goed resultaat volbracht en typt nu brieven en rapporten voor klanten en verdiend daar een klein inkomentje mee. Dat doet hij zo goed, dat de leden Luke hebben gekozen tot nieuwe secretaris van hun club! Mooi toch? Ome Harry komt alle eer toe!
In Kasempa woont ook Michael. “Onze zoon!” Michael kennen we inmiddels bijna TIEN jaar! Nooit echt naar school geweest (te ver voor een rolstoel), spreekt geen woord Engels, zijn hele onderlichaam verlamd en hij wil zo graag een vak leren om ook op EIGEN BENEN te “staan”. Via enkele sponsors heeft onze stichting Michael een training “kleermaker” betaald. Michael is in december terug met ons meegereden, kompleet met zijn kart in de achterbak! Michael heeft inmiddels twee maanden training achter de rug en het gaat goed. Hij heeft zelfs meegeholpen aan een kleine order voor school-uniformen en zijn eerste munten verdiend. Helaas werd hij twee weken terug ernstig ziek: hij hoestte zelfs een beetje bloed. We dachten aan TBC en hebben direct met zijn oudere broer contact opgenomen en Michael naar het missie-ziekenhuis in Kasempa gebracht. Gelukkig: geen TBC maar wel een longinfectie. Dat is nu helemaal hersteld en maandag komt Michael weer terug naar Solwezi: met de bus! Leuke anecdote: Michael heeft op zijn kart en op zijn rolstoel een uitspraak geschilderd: YA BAD. Dat is ook zijn nick-name geworden. Hij vindt dat hij een slecht leven heeft (Ya Bad). Maar toen hij afgelopen donderdag belde met Nageol, de voorzitter van HDA, dat hij weer beter is en terugkomt om de training af te maken zei hij tegen Nageol: “Ya Good!” Daar doen we het toch allemaal voor!
Twee foto’s van Michael om te zien hoe hij in de bijna tien jaar is gegroeid. We hopen dat hij een zelfstandig ondernemertje wordt!
Ohja, Michael had ook een mazzeltje. Een maand geleden waren de Amerikaanse initiatiefnemers van de stichting “Crutches for Africa” in Solwezi. Zij hadden via via contact gekregen met een jonge enthousiaste Zambiaanse ambtenaar van Sociale Zaken. Dat contact verliep via email zo goed dat er een volle container met krukken en rolstoelen naar Solwezi kwam om vele honderden gehandicapten van mobiliteit te voorzien! En toevallig was ook Michael hier, dus hij was een van de vele gelukkigen die een prachtige Amerikaanse rolstoel kreeg. Ik had ook de mogelijkheid om met het enthousiaste Amerikaanse echtpaar te discussieren. Bleek dus dat David, de man achter het project, zelf als kind polio had en zijn leven daarna alleen nog met krukken heeft doorlopen. Over betrokkenheid gesproken! Samen met zijn vrouw hebben ze al duizenden rolstoelen en tienduizenden krukken ingezameld en de hele wereld over gestuurd. Zelf zijn ze bij ongeveer de helft van de afleveringen geweest: nu dus ook in Zambia, Solwezi!
En niet alleen Michael had een mazzeltje. Ook Edward, onze vriend, de chef-kok van ons vroegere guesthouse. Edward kreeg drie jaar geleden een hersenbloeding op zijn werk (ik heb daarover geschreven) raakte rechts geheel verlamd, kan niet meer praten, en niemand kwam op het idee dat hij recht heeft op invaliditeitspensioen. Toen ik via via van zijn noodlot hoorde ben ik op bezoek gegaan en heb het hele verhaal in werking gezet. Nu heeft hij een maandelijks pensioen, en kreeg de niet-uitgekeerde maanden met terugwerkende kracht in EEN keer uitbetaald. Daarvan heeft het gezin een stukje grond gekocht en een simpel huisje gebouwd. Nu hoeven ze geen huur meer te betalen en is het volledige pensioen voor onderhoud van de familie! Maar om dat pensioen te behouden moet je eens per jaar je gezicht laten zien bij het pensioenfonds: ook hier wordt misbruik voorkomen. En laat ik dat nou op dezelfde dag hebben afgesproken (want ik ga dan mee) en kwam op het idee om op de terugweg bij de container vol rolstoelen langs te rijden. Geweldig! Edward nu dus ook een rolstoel: een stevige uitvoering, van wellicht een zware Amerikaan!
Afgelopen dinsdag zijn we dus met het nieuwe bestuur van HDA naar Kasempa gereden. Zij zijn bijgepraat over het project daar: het Internaat voor kinderen met een handicap. Een enerverende dag!
Maandags hadden we een voorbespreking in het kantoor van “Holland”. Daarin werden de constructieve vragen opgesteld om een nuttige trip te hebben. Dinsdags een overleg met Mr.Kakoma, hoofd van de Unit voor Speciaal Onderwijs. Die man heeft zich geweldig ontwikkeld: Rudi en Anke hebben hem in de juiste richting gepushed! Dankjulliewel! ZESCO heeft eindelijk de electriciteit aangesloten zodat de maismolen kan draaien. Nu is het een kwestie van klanten werven. Dat gebeurd al op de locale radio en nu is er ook besloten een advertentie-bord langs de weg te zetten. En nu dit project van start is wordt het volgende project uitgewerkt: een kippenfarm met broed- en leg-kippen. Daar is geld voor nodig: deels is nog in de pot van “EigenBenen”. Wat ook hard nodig is, zijn klaslokaaltjes voor speciaal onderwijs. Kleine lokalen, want de klassen zijn klein. Doven kun je alleen goed onderwijs geven in kleine groepen. En blinden, tsja, dat is een-op-een. Geweldig zoals Meester Kakoma dat doet! Er is nu een blind meisje van 18 jaar: Fenny. Nooit naar school geweest!!! Nu kan ze al wat communiceren door braille. Ook zelf braille “prikken”. Interessant om te zien! Wat een woordspeling........braille prikken door een blinde is interessant om te zien.....
Fenny loopt zelfs zonder stok over het terrein en door het internaat. En dan de nieuwe leerling met een verbrande verschrompelde hand en de andere hand vervormd door polio. Mensen, je hart staat even stil wanneer je hem, hand-in-hand, samen met ons bestuurslid Jane naar buiten ziet komen lopen. De bijgaande foto kan het niet weergeven: misschien samen met deze tekst?
Op de terugweg (185 kilometer) komen we halverwege een grote groep jongeren tegen. In het midden van die groep signaleren we een jongen met een stok en een been. Natuurlijk moesten we stoppen: vol in de remmen en terug. Die jongen snapte er niets van, totdat Moses, Joseph en Jane uitstapten: drie met krukken lopende gehandicapten. Toen snapte hij het en kwam ook naar de auto en daarna liep het hele dorpje uit! De jongeman is Jonas, wordt volgende maand 20 jaar, zit in Groep 6 (tussen kinderen van 11-12 jaar) en zijn moeder, die kwam aangerend, vertelde ons dat Jonas een gezonde baby was en na vijf maanden een infectie aan zijn voet kreeg. Eerst kliniekje in de buurt en toen naar het ziekenhuis. Er was geen andere oplossing dan amputeren! En vanaf die tijd is het leven met een stok en pas op late leeftijd naar school. De gezonde kinderen eerst. Zo is dat. Het bestuur van HOLLAND beloofd dat hij een echte kruk krijgt en wellicht in de verdere toekomst een kunstbeen aangemeten. Daar gaan we fondsen voor inzamelen! Zie de foto’s...............dat geld moet er zomaar bij elkaar komen!
En ja, nog iets over mijzelf en mijn werkzaam leventje hier. Gezond en arm! Wat willen we na bovenstaand verhaal nog meer? De economische malaise hier is enorm: de munteenheid is in elkaar gestort, de kopermijnen ontslaan veel medewerkers, sommige bedrijven sluiten geheel, dus ja, het is nu de tering naar de nering zetten. Maar heus, met een goede gezondheid en lichamelijk 100% functionaliteit.............hoe kunnen we klagen? Ik heb een mooi leven hier en kan vergelijkingen trekken tussen twee uitersten in de wereld. Hoe gelukkig ben je dan?
Lieve lezers, dit was het weer voor “even”. Ik kan nog doorschrijven totdat de inkt in de laptop op is..............
All the best,
Ronald
-
28 Maart 2015 - 07:35
Marjolijn Bakhuis:
Prachtig, ontroerend verhaal . En wat schitterend dat er zoveel hulpmiddelen beschikbaar kwamen. Xxx -
28 Maart 2015 - 09:14
Monique:
Ontroerend maar ow zo mooi xxx -
28 Maart 2015 - 10:26
Peter En Dorine:
Ook al zijn we op de hoogte van de meeste zaken die je beschrijft blijft het bijzonder om te lezen. De tevreden mensen die zo weinig hebben, vanuit een wereld waar veel mensen zo veel hebben en toch ontevreden zijn. Over 6 maanden hebben we het zelf weer mogen ervaren bij jullie. We kijken er al maanden naar uit. -
28 Maart 2015 - 11:13
Jose:
Lieve Ronald,
Het blijft ongelooflijk wat je daar allemaal doet en meemaakt! Ik ga er altijd even voor zitten om je verhalen te lezen en dit is er ook weer zo eentje waar stil van wordt... Mooi en ontroerend!
Dikke knuffel,
Jose
-
28 Maart 2015 - 12:14
Ronald:
Wat fijn dat ik na het schrijven van zo een HEEL LANG verhaal al zo snel van die lieve reacties krijg! Geweldig! Doet me goed. Jullie allen: geniet van het lente-gevoel. Hugs, knuffels voor jullie allen. -
28 Maart 2015 - 17:52
Christine En Peter:
Ronald, je mag trots zijn op jezelf! Ik weet dat je het daar niet voor schrijft, maar ik zeg het toch! -
28 Maart 2015 - 18:41
Hans:
Hi Ronald, wat mooi om te lezen hoe dit allemaal loopt en gaat, complimenten, voor jou en Brenda. Bij ons is nu nog meer dan eerder de behoefte om echt langs te komen. Over twee jar hebben we een bijzonder jubileum, dAt zou het moment kunnen (moeten) zijn.
Knuf van onze familie.
-
28 Maart 2015 - 23:44
Mirko:
Goed weer van jullie te horen! Indrukwekkend verhaal... -
29 Maart 2015 - 14:54
Ronald:
Welke Hans met familie dan ook, d'r staan zowiezo vijf geliefde Hans'en in de mailinglijst, allen zijn "altijd" welkom om te ervaren of de verhalen die ik schrijf overeenkomen met de werkelijkheid.............. ;-) -
30 Maart 2015 - 09:34
Lily:
Ontroerend <3 <3 <3 -
30 Maart 2015 - 10:55
Wouter Egas:
Ahoi Ronald,
Heerlijk om je verhalen weer te lezen.
Veel respect wat je allemaal doet.
Je bent een topper
Groeten Wouter -
30 Maart 2015 - 15:44
Carry Visser:
Wat een indruk wekkende beschrijving Ronald en ook de foto's. Nogmaals hartelijk dank voor je telefoontje lieve groeten, Carry -
02 April 2015 - 09:34
Anke En Rudi:
Lieve Ronald, goede gezondheid en 100% functionaliteit + een leven in dienst van zoveel die dit niet hebben.....het blijft bijzonder hoe sterk, krachtig en positief je hierin blijft staan. je blijft een grote inspirator voor velen. en heerlijk zo'n foto serie...even thuis komen in kasempa. Hou vol, denk aan jezelf en je dierbaren. -
02 April 2015 - 11:43
Teja En Ad Broekhuijsen:
Ronald, wat een fijn informatief verhaal voor ons! Al deze zinnen helpen ons een beeld te vormen van de wereld in en om Kasempa. Heel hartelijk dank! T&A -
05 April 2015 - 17:10
Lottie:
Het is eerste Paasdag, de dag van de opstanding. Nou, jij maakt daar op een bepaalde manier persoonlijk werk van door zoveel gehandicapten in Solwezi en Kasempa weer op de been te helpen, letterlijk en figuurlijk. Mijn complimenten!!
Sterkte met de economische malaise,
groeten aan Brenda en ook aan Catherine als je haar ziet!!
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
